សូមជួបជាមួយប្អូនស្រី លីសា

ខ្ញុំឈ្មោះ លីសា។ ខ្ញុំចេញទៅដើរលេងនៅភ្នំ និងទីវាលស្ទើរតែរៀងរាល់ថ្ងៃក្រោយពេលចេញពីសាលា។ ទេសភាពនៅទីនោះស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំធ្លាប់ទៅលេងខេត្តផ្សេងទៀតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ដូចជាកំពង់ស្ពឺ កំពង់ចាម ប៉ុន្តែខ្ញុំស្រឡាញ់ខេត្តរតនគិរីជាងគេ។ រតនគិរីគឺជាស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំ ហើយពុំមានកន្លែងណាផ្សេងដែលស្រស់ស្អាត មានអាកាសធាតុល្អ​ និងមានភ្នំច្រើនដូចនៅទីនេះឡើយ។

ខ្ញុំចូលចិត្តដាំដុះ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំជាផ្នែកមួយនៃប្រពៃណីរបស់ជនជាតិទំពួន ហើយខ្ញុំក៏សប្បាយចិត្តនឹងជួយធ្វើចម្ការឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំ ព្រោះពេលខ្ញុំបានបន្លែទៅផ្ទះពួកគាត់មិនបាច់ចំណាយលុយទិញបន្លែពីផ្សារទេ។ ខ្ញុំមានមោទកភាពក្នុងនាមជាជនជាតិទំពួន ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា​យើងទទួលបានការស្វាគមន៍ពីជនជាតិខ្មែរក្នុងសហគមន៍ដែរ។ ខ្ញុំចូលចិត្តទៅសាលារៀន ព្រោះនៅទីនោះមានកុមារច្រើនលក្ខណៈ មានទាំងអ្នកមាន និងអ្នកក្រ។ ខ្ញុំចូលចិត្តរៀនមុខវិជ្ជាភាសាខ្មែរ និងមុខវិជ្ជាសិក្សាសង្គម។

ពេលខ្លះខ្ញុំក៏បារម្ភពីអនាគតដែរ។ ម្ដាយខ្ញុំ និងឪពុកចុងរបស់ខ្ញុំ ធ្វើការនៅក្នុងចម្ការរបស់យើង។ យើងមានដីតូចសម្រាប់ដាំដុះ ប៉ុន្តែម្ដាយរបស់ខ្ញុំឈឺជើងរយៈពេល២ឆ្នាំហើយ។ គាត់ឈឺជើងខ្លាំងពេលដើរច្រើន ហើយជើងរបស់គាត់ កាន់តែពិបាកដើរទៅៗ។ ប្រសិនបើគាត់មិនអាចដាំដុះដូចមុនទេ នោះខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវឈប់រៀន ដើម្បីជួយរកចំណូលក្នុងគ្រួសារជាមិនខាន ប៉ុន្តែម្ដាយខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំមិនគួរគិតបែបនេះឡើយ គាត់តែងតែចង់ឲ្យខ្ញុំប្រឹងប្រែងរៀនសូត្រ ហើយគាត់មិនសប្បាយចិត្តទេនៅពេលដែលខ្ញុំលេងទូរសព្ទច្រើន។ គាត់ចង់ឲ្យខ្ញុំរៀនសូត្រឲ្យបានខ្ពង់ខ្ពស់ដូចពូវិច្ឆិការបស់ខ្ញុំអីចឹងដែរ។ ពូវិច្ឆិកាជាគ្រូបង្រៀននៅសាលារៀនរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំតែងតែជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ពីលេខ១ ដល់លេខ៣ នៅក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែមិនមែនដោយសារគាត់ឡើយ!

ឪពុកបង្កើតរបស់ខ្ញុំស្លាប់ដោយសារគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ កាលខ្ញុំអាយុ ៣ឆ្នាំ។ ក្នុងខេត្តរតនគិរី មានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ច្រើនណាស់។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើអាចធ្វើទៅបាន ខ្ញុំចង់ទៅរៀននៅខេត្តស្ទឹងត្រែង​ ហើយនៅពេលអនាគតខ្ញុំចង់ក្លាយជាអ្នកគ្រូពេទ្យ និងជាឱសថការី។ ខ្ញុំចង់ជួយអ្នកដែលបានជួបគ្រោះថ្នាក់ ឬអ្នកដែលត្រូវការសង្គ្រោះបន្ទាន់។ ប្រជាពលរដ្ឋពុំបានសង្គ្រោះទាន់ពេលវេលានោះទេ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាខ្ញុំអាចកែប្រែស្ថានភាពបែបនេះឲ្យប្រសើរជាងមុន។ ខ្ញុំក៏ចង់ឲ្យអ្នកក្រដូចជាម្ដាយខ្ញុំ ចំណាយលុយតិចតួច ហើយអាចទិញថ្នាំព្យាបាលជំងឺបាននិងមិនបារម្ភច្រើនពេក។ អ្វីដែលសំខាន់ គឺជួយសង្គ្រោះជីវិតមនុស្សជាមុនសិន។