សូមជួបជាមួយប្អូនប្រុស ប៊ុនតេង

ខ្ញុំកើតនៅទីក្រុងបាងកក ព្រោះម្ដាយខ្ញុំបានទៅធ្វើការ និងរស់នៅទីនោះ រហូតដល់ខ្ញុំអាយុ ៦ឆ្នាំ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចាំរឿងរ៉ាវកាលនោះទេ ដោយសារខ្ញុំនៅតូចពេក។ ក្រោយមក គ្រួសារខ្ញុំបានវិលត្រឡប់មកកម្ពុជាវិញ ហើយយើងបានមកនៅច្បារអំពៅ ទីក្រុងភ្នំពេញ។ ដោយសារតែខ្ញុំកើតក្រៅប្រទេស ខ្ញុំអត់មានសំបុត្រកំណើតសម្រាប់ចុះឈ្មោះចូលរៀនទេ។ មួយថ្ងៃៗខ្ញុំដើរលេងនៅតាមផ្លូវ។ ក្រោយមកខ្ញុំបានជួបមិត្តភក្តិថ្មីៗមួយចំនួន ហើយបានទៅតាមពួកគេទៅដល់អង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាលមួយដែលមានឈ្មោះថា Tiny Toones ហើយគេប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំអាចទៅរៀននៅទីនោះបាន។ ពេលនោះខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់។

នៅសាលារៀននោះ ខ្ញុំចូលចិត្តរៀនភាសាអង់គ្លេស និងគូររូបជាងគេ។ ខ្ញុំរៀនចេះការច្នៃប្រឌិតជាច្រើន។ ខ្ញុំអាចរាំបាន ប៉ុន្តែខ្ញុំពូកែខាងចង្វាក់រ៉ែប ហើយកាលពីពីរបីឆ្នាំមុននេះ ខ្ញុំជាប់លេខ៣ នៅក្នុងការប្រកួតប្រជែងរាំរ៉ែបជាមួយនឹងមនុស្សពេញវ័យជាច្រើននាក់។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តជាងគេ គឺគូររូប។ គ្រូរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ Bboy Slick ជាអ្នកបង្រៀនខ្ញុំ។ គាត់ពូកែណាស់។ ចំណុចផ្សេងទៀតដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ចូលចិត្ត គឺនៅពេលដែលគ្រួសាររបស់ខ្ញុំទៅនៅជ្រោយចង្វារ ព្រោះកន្លែងនោះមានទីធ្លាធំសម្រាប់លេង។ នៅទីនេះមិនសូវជាមានទីធ្លាធំសម្រាប់លេងឡើយ!

ខ្ញុំស្រឡាញ់ប្អូនស្រីតូចៗទាំង ២នាក់របស់ខ្ញុំ ហើយប្អូនខ្ញុំម្នាក់មករៀនជាមួយខ្ញុំជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ឪពុកខ្ញុំគឺជាជាងឈើ ហើយម្ដាយខ្ញុំជាមេផ្ទះ។ ពួកគេជាប់បំណុលជាយូរមកហើយតាំងពីខ្ញុំដឹងក្តីមក។ ខ្ញុំដឹងថាពួកគាត់ពិបាកចិត្តរឿងបំណុលនេះណាស់។ ក្ដីប្រាថ្នាធំជាងគេបំផុតរបស់ខ្ញុំលើលោកនេះគឺធ្វើឲ្យពួកគាត់សប្បាយចិត្ត។ ខ្ញុំចង់ហ្វឹកហាត់ជំនាញសិល្បៈរបស់ខ្ញុំ និងក្លាយខ្លួនជាសិល្បករអាជីព។ ខ្ញុំចង់លក់ស្នាដៃច្នៃប្រឌិតរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ហើយបើអាចនៅក្រៅប្រទេសផងដែរ។ ប្រសិនបើខ្ញុំរកលុយបានច្រើន ខ្ញុំអាចជួយសងបំណុលឪពុកម្ដាយ និងទិញផ្ទះថ្មីមួយ ជាផ្ទះថ្មល្អជាងផ្ទះរាល់ថ្ងៃនេះ។ បើបានដូចបំណង នោះពិតជារឿងដ៏អស្ចារ្យមួយក្នុងជីវិតនេះ!

កាលខ្ញុំនៅតូច ខ្ញុំធ្លាប់ជួបគ្រោះថ្នាក់។ តំបន់ខ្ញុំរស់នៅ កាលពីតូចឧស្សាហ៍ដាច់ភ្លើងណាស់ ដូច្នេះដើម្បីបានភ្លើងបំភ្លឺ យើងដុតឈើប៉ុន្តែនៅក្នុងឈើនោះមានសារធាតុគីមីច្រើន ធ្វើឲ្យភ្លើងឆាបឆេះខ្លាំង។ ខ្ញុំរលាកមុខ ខ្លួន និងដៃរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំឈឺខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ វាជាហើយ លែងឈឺទៀតហើយ។ ពុំមានមិត្តភក្តិរបស់ណាសើចចំអកដាក់ខ្ញុំ ដោយសារតែស្នាមរលាករបស់ខ្ញុំឡើយ។ ខ្ញុំសំណាងណាស់ដែលមានតែមនុស្សល្អនៅជុំវិញ ហើយចូលចិត្តខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនឲ្យស្នាមរលាកនេះមករំខានចិត្តខ្ញុំនោះឡើយ។ ខ្ញុំជឿថា ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើល្អ មានសុជីវធម៌ នោះមនុស្សជុំវិញប្រាកដជាស្រលាញ់ចូលចិត្តយើងជាមិនខាន។ រូបរាងមិនមែនជារឿងសំខាន់ជាងចិត្តគំនិតនោះទេ។ មនុស្សអាចមើលឃើញសម្រស់នៃបេះដូងខាងក្នុងរបស់យើង។