សូមជួបជាមួយប្អូនប្រុស ប៉ាវឆាយ

ខ្ញុំឈ្មោះ ប៉ាវឆាយ។ ឆ្នាំនេះ គឺជាឆ្នាំពិបាកណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំអត់សប្បាយចិត្តទេ នៅពេលដែលសាលារៀនបិទទ្វារ ព្រោះខ្ញុំមិនអាចជួបមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំដូចរាល់ដងបាន ហើយក៏ពិបាកនឹងរៀនផងដែរ។ ខ្ញុំអត់មានកុំព្យូទ័រនៅផ្ទះ ដូច្នេះខ្ញុំរៀនអនឡាញបានតិចតួចតាមទូរសព្ទ និងធ្វើលំហាត់ដែលគ្រូដាក់ឲ្យតែប៉ុណ្ណោះ។ ជីតារបស់ខ្ញុំទើបតែបានលាចាកលោកទៅ។ ខ្ញុំធ្លាប់ទៅលេងគាត់ និងជីដូនរបស់ខ្ញុំ។ ឥឡូវនេះ ជីដូនរបស់ខ្ញុំត្រូវមករស់នៅជាមួយយើងនៅក្នុងផ្ទះដ៏តូច តាំងពីជីតារបស់ខ្ញុំស្លាប់ទៅ។

រឿងមួយដែលខ្ញុំតែងតែគិតនោះ គឺការរៀនសូត្រ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់ការរៀនសូត្រ ប៉ុន្តែខ្ញុំបារម្ភខ្លាចថាកុមារកម្ពុជាជាច្រើននាក់ពុំបានទៅសាលារៀន។ មានក្មេងៗនៅក្នុងខេត្តរតនគិរី​ ដែលអត់មានលទ្ធភាពទៅរៀន ហើយខ្ញុំមានបងប្អូនជីដូនមួយម្នាក់នៅក្នុងខេត្តកំពង់ចាមដែលមិនបានទៅរៀន បើទោះជាគាត់អាយុ ៩ ឆ្នាំហើយក៏ដោយ។ នេះមានន័យថា​ពួកគេពុំបានទទួលចំណេះដឹងគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។

ខ្ញុំសំណាងជាងគាត់ ព្រោះឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំបានលើកទឹកចិត្តឲ្យខ្ញុំទៅរៀន។ មានកុមារខ្លះបោះបង់ចោលការសិក្សាតាំងពីមុនពួកគេអាយុ ១៣ ឆ្នាំមកម្ល៉េះ ហើយពួកគេត្រូវដើររើសសំរាមមកកែច្នៃលក់ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត។ ការងារនេះពិតជាពិបាកណាស់ ហើយមិនសូវរកលុយបានច្រើននោះឡើយ។ ឪពុកម្ដាយខ្ញុំចង់ឲ្យខ្ញុំមានអនាគតល្អ ដូច្នេះហើយបានជាពួកគាត់ជំរុញឲ្យខ្ញុំខំរៀន។ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំឲ្យប្រឹងប្រែងរៀនសូត្រ ដើម្បីរកការងារបានល្អធ្វើ។ គាត់ចង់មានកូនម្នាក់ដែលមានជីវភាពធូរធាដើម្បីជួយជ្រោងមុខមាត់គ្រួសារ។

ខ្ញុំប្រឹងប្រែងរៀនសូត្រណាស់ ហើយឥឡូវនេះខ្ញុំរៀនពូកែមុខវិជ្ជាភាសាខ្មែរ និងភាសាអង់គ្លេស ជាពិសេសទៅទៀតគឺគណិតវិទ្យា។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនគិតថា ខ្ញុំមានលុយគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីបានទៅរៀននៅឯសាកលវិទ្យាល័យឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ខ្ញុំពិតជាចង់ទទួលបានជោគជ័យ។ ខ្ញុំចូលចិត្តលេងហ្គេម និងប្រើប្រាស់កម្មវិធីនានា (Apps) តាមរយៈទូរសព្ទវៃឆ្លាត មិនមែនតាមកុំព្យូទ័រឡើយ។ ខ្ញុំគិតថាកុំព្យូទ័រហួសសម័យហើយ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងព្យាយាមបង្កើតល្បែងគណិតវិទ្យាល្អៗក្នុងទម្រង់ជាកម្មវិធីសម្រាប់ទូរសព្ទវៃឆ្លាត។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាកម្មវិធីនេះនឹងទទួលបានជោគជ័យមិនត្រឹមតែនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាតែប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងនៅទូទាំងសកលលោកផងដែរ ព្រោះគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែប្រើប្រាស់គណិតវិទ្យា ហើយកម្មវិធីនេះនឹងអាចជួយមនុស្សជាច្រើននាក់ ជាពិសេសប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជា។ ខ្ញុំចង់ឲ្យប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជាទទួលបានការអប់រំខ្ពង់ខ្ពស។ ប្រសិនបើខ្ញុំអាចរកលុយបានពីកម្មវិធីទូរសព្ទនេះ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមពង្រីកអាជីវកម្ម ហើយខ្ញុំនឹងបន្តការសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យ។ ខ្ញុំក៏អាចជួយគ្រួសារខ្ញុំផងដែរ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេពិបាកយ៉ាប់យឺនដូចរាល់ថ្ងៃ។