ការអប់រំបែបបរិយាបន្ននៅប្រទេសកម្ពុជា៖ ភាពជោគជ័យ និងបញ្ហាប្រឈម
សាលារៀនជាច្រើននៅប្រទេសកម្ពុជាកំពុងតែធ្វើការងារ ដើម្បីស្វាគមន៍សិស្សានុសិស្សមានពិការភាព។ នេះជាការងារដ៏ពិបាកមួយ ប៉ុន្តែការផ្ដល់ឱកាសដោយស្មើភាពគ្នាទៅដល់សិស្សានុសិស្សទាំងអស់ គឺជារឿងសំខាន់
- English
- Khmer
ថ្ងៃទី២២ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤ ខេត្ត សៀមរាប - ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយនៅក្នុងថ្នាក់រៀន កុមារា ហាក់ សាស្ដា អាយុ៧ឆ្នាំ បានចូលទៅក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់គាត់នៅសាលាបឋមសិក្សា សសស្ដម្ភនៅខេត្តសៀមរាប ដែលត្រូវចំណាយពេលមួយម៉ោងធ្វើដំណើរពីប្រាង្គប្រាសាទអង្គរវត្ត។ ថ្វីបើមានបញ្ហាប្រឈមពាក់ព័ន្ធនឹងពិការចលករខួរក្បាលក្ដី ការប្ដេជ្ញាចិត្តរបស់ សាស្ដា ស្ដែងឱ្យឃើញតាមរយៈការចាប់កាន់ខ្មៅដៃយ៉ាងជាប់ និងការចូលរួមនៅក្នុងល្បែងបែបអប់រំដោយយកចិត្តទុកដាក់។ នៅពេលដែលគាត់ផ្គូផ្គងកាតផ្លែឈើជាមួយពាក្យជាភាសាខ្មែរ សំណើចរបស់គាត់សាយភាយពេញថ្នាក់រៀន ជាមួយនឹងកាយវិការលើកកណ្ដាប់ដៃឡើង ដែលបង្ហាញអំពីការអបអរសាទរចំពោះចម្លើយត្រឹមត្រូវនីមួយៗ ។
“សាស្ដា យល់អំពីមេរៀនទាំងឡាយបានយ៉ាងល្អ។ ភាពយកចិត្តទុកដាក់របស់គាត់ក្នុងការចូលរួមសកម្មភាពផ្សេងៗមានឥទ្ធិពលលើអារម្មណ៍របស់យើងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។” នេះជាការចែករំលែករបស់អ្នកគ្រូ យន់ ភាន អ្នកគ្រូអប់រំពិសេសរបស់ សាស្ដា ដែលជាអ្នករៀបចំល្បែង និងសកម្មភាពផ្សេងៗទៅតាមសមត្ថភាពសិក្សារបស់ សាស្ដា។
“ខ្ញុំចង់ក្លាយជាប៉ូលីសពីងពាងម្នាក់ ដែលបង្កើតសំណាញ់ដ៏រឹងមាំដើម្បីជួយម្តាយរបស់ខ្ញុំ” សាស្ដាបង្ហាញតាមរយៈកាយវិការប្រកបដោយចំណាប់អារម្មណ៍ ដែលបង្ហាញអំពីការបាញ់សំណាញ់ពីងពាងជាមួយនឹងដៃទាំងពីររបស់គាត់។ កែវភ្នែករបស់គាត់បង្ហាញនូវពន្លឺនៃក្ដីស្រមៃអំពីវីរបុរសដ៏អស្ចារ្យរបស់គាត់ ដែលបំប្លែងខ្លួនឯងចូលការពារម្ដាយជាទីស្រឡាញ់របស់គាត់។
នៅក្រុងសៀមរាប មានវិទ្យាល័យអប់រំពិសេសសៀមរាប ដែលគេស្គាល់ដោយសារកម្មវិធីអប់រំពិសេសដែលល្អលើសពីធម្មតារបស់វិទ្យាល័យនេះ។ នៅទីនោះ កុមារី ឌីម ណារ័ត្ន អាយុ៩ឆ្នាំ ជាសិស្សមានកម្សោយការមើលឃើញ នាងមានចំណង់ចំណូលចិត្តដែលមិនអាចប្រកែកបានទៅលើដូរតន្រ្តីខ្មែរ នាងចូលរួមទាំងស្រុងនៅក្នុងពិភពនៃសៀវភៅអក្សរស្ទាប។ នាងអូសម្រាមដៃរបស់នាងថ្នមៗកាត់តាមទំព័រនានា ដើម្បីស្វែងយល់អំពីពិភពនៃសាច់រឿង និងជំរុញឱ្យក្ដីសុបិន្តរបស់នាងក្នុងការក្លាយទៅជាអាយដូលបន្ទាប់របស់កម្ពុជា។
“ការអានធ្វើឱ្យនាងមានទំនុកចិត្ត នេះគឺជាដំណាក់កាលរបស់នាង។” នេះជាការកត់សម្គាល់របស់អ្នកគ្រូ ហេង គ្រត ដែលមានភាពស្ញប់ស្ញែងចំពោះសមត្ថភាពរបស់ ណារ័ត្ន ក្នុងការផាត់ពណ៌រូបភាពដ៏រស់រវើកនៅក្នុងចិត្តរបស់នាង។ “នាងអាចអានអស់រយៈពេលជាច្រើនម៉ោង ដោយជាប់នៅក្នុងពិភពប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិតរបស់នាងផ្ទាល់” អ្នកគ្រូ ហេង និយាយបន្ថែមជាមួយនឹងស្នាមញញឹម។
ចំពោះណារ័ត្ន អក្សរស្ទាបនីមួយៗ គឺជាអក្សរភ្លេងនៃបទចម្រៀងរបស់នាង ទំព័រនីមួយៗគឺជាជំហានមួយឆ្ពោះទៅរកក្ដីសុបិន្នរបស់នាង។ នាងថ្លែងដោយញញឹមចេញធ្មេញថា “ខ្ញុំអាចមិនមើលឃើញពិភពលោកនេះដូចអ្នក ប៉ុន្តែតាមរយៈតន្រ្តី និងសាច់រឿងផ្សេងៗ ខ្ញុំបង្ហាញអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំអំពីពិភពលោកនេះ”។
ដោយអូសម្រាមដៃរបស់នាងថ្នមៗកាត់តាមទំព័រអក្សរស្ទាប ណារ័ត្ន ថ្លែងថា “ខ្ញុំមានបំណងក្លាយជាតារា - ជាតារាចម្រៀងរ៉ុកដ៏មានប្រជាប្រិយ។ អ្នកណានិយាយថា ដើម្បីច្រៀង ឬក្លាយជាតារាបាន អ្នកត្រូវតែមើលឃើញនោះ? ពេលដែលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមច្រៀង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយ!”
សាស្ដា និងណារ័ត្ន គ្រាន់តែជាឧទាហរណ៍ពីរប៉ុណ្ណោះនៃសិស្សានុសិស្សមានពិការភាព ដែលមានភាពរីកចម្រើននៅក្នុងការរៀនសូត្រនៅទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា និងសូមអរគុណចំពោះកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់រដ្ឋាភិបាលក្នុងការលើកកម្ពស់ការអប់រំបែបបរិយាបន្ន ក្នុងភាពជាដៃគូជាមួយយូនីសេហ្វ។ សាច់រឿងរបស់ពួកគេគូសបញ្ជាក់នូវការបោះជំហានយ៉ាងវែងទៅរកការពង្រីកលទ្ធភាព និងបរិយាបន្នសម្រាប់កុមារមានពិការភាពនៅក្នុងការនៅប្រទេសកម្ពុជា។
ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០១៨ ដោយមានការគាំទ្រពីយូនីសេហ្វ ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡាកម្ពុជា បានផ្ដល់ការបណ្ដុះបណ្ដាលអំពីការអប់រំបែបបរិយាបន្នទៅដល់គ្រូបង្រៀន ហើយការបណ្ដុះបណ្ដាលនេះមានផលប៉ះពាល់វិជ្ជមានទៅលើសិស្សានុសិស្សមានពិការភាពចំនួន ១៧.០០០នាក់ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ បន្ថែមលើនេះ កម្មវិធីសិក្សាដែលមានការគាំទ្រពីយូនីសេហ្វ បានគ្របដណ្ដប់ទៅដល់សិស្សានុសិស្សដែលមិនសូវទទួលបានការចិត្តទុកដាក់ចំនួន ៥០០នាក់ នៅឆ្នាំដំបូងនៃការអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សានេះ ហើយវិទ្យាស្ថានជាតិសម្រាប់ការអប់រំពិសេស (NISE) ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ២០១៧ ដើម្បីបង្កើនជំនាញរបស់គ្រូបង្រៀនពាក់ព័ន្ធនឹងការអប់រំបែបបរិយាបន្ន។
ទោះជាយ៉ាងណាក្ដី បញ្ហាប្រឈមនៅតែមាន ជាពិសេស នៅខេត្តជនបទ ដែលនៅតែមានបញ្ហាពាក់ព័ន្ធនឹងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ និងឥរិយាបថចាស់គំរឹលដែលពិបាកកែប្រែ។ កុមារមានពិការភាពកម្ពុជាជាង ៥៧ភាគរយ នៅតែមិនអាចទទួលបានការអប់រំ បើធៀបនឹងកុមារគ្មានពិការភាព ដែលមានចំនួនតែ ៧ភាគរយ ដែលមិនបានចូលរៀន។
យោងលើទិន្នន័យចុងក្រោយគេរបស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា សម្រាប់ឆ្នាំ២០២៤ ចំនួនសិស្សានុសិស្សនៅក្នុងសាលារៀនអប់រំពិសេសដោយបែងចែកទៅតាមប្រភេទនៃកម្សោយ បង្ហាញថា សិស្សានុសិស្សចំនួន ១៩៩នាក់មានកម្សោយការមើលឃើញ ១៨៤នាក់មានពិការភាពសតិបញ្ញា និង៦៣៥នាក់មានកម្សោយការស្ដាប់។ តួលេខទាំងនេះគូសបញ្ជាក់នូវតម្រូវការបន្ទាន់ក្នុងការពង្រីកការអនុវត្តការអប់រំបែបបរិយាបន្ន។
ដោយគូសបញ្ជាក់អំពីសារសំខាន់នៃការផ្ដល់ឱកាសស្មើៗគ្នាទៅដល់កុមារគ្រប់រូប លោកបណ្ឌិត វីល ផាកស៍ នាយកយូនីសេហ្វ ជំរុញថា “បរិយាបន្ន គឺជាកិច្ចការបន្ទាន់យ៉ាងខ្លាំង។ កុមារគ្រប់រូបមានសិទ្ធិស្មើគ្នាក្នុងការទទួលបានការអប់រំប្រកបដោយគុណភាព ដើម្បីផ្ដល់ភាពអង់អាចទៅដល់កុមារងាយរងគ្រោះបំផុតទាំងអស់នៅក្នុងសង្គម”។
