វិធីសាស្រ្តគ្រូសម្រាប់បវេសនកាលថ្មីដ៏រីករាយ
រឿងរ៉ាវរបស់អ្នកគ្រូ លោកគ្រូបានខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការងារដើម្បីឲ្យការបើកបវេសនកាលថ្មីនៅកម្ពុជាអាចដំណើរការបាន។
- English
- Khmer
“ខ្ញុំមានសង្ឃឹមខ្លាំងណាស់អំពីអនាគត នៅពេលសាលារៀនបានបើកឡើងវិញ។” នេះជាសម្ដីរបស់អ្នកគ្រូ ឈឹម ថនស៊ីថា ជាគ្រូបង្រៀនបឋមសិក្សានៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។ “ទំនាក់ទំនងទល់មុខគ្នាដោយផ្ទាល់ ល្អខ្លាំងជាងការព្យាយាមបង្រៀនពីចម្ងាយ។ យើងពិតជាអាចមើលដឹងអំពីការវិវឌ្ឍនៃការរៀនសូត្ររបស់កុមារ នៅពេលពួកគេនៅក្នុងថ្នាក់រៀន និងដឹងអំពីតម្រូវការបន្ថែមរបស់ពួកគេ។ ហេតុនេះ ការអាចបើកសាលារៀនឡើងវិញ ធ្វើឲ្យខ្ញុំរីករាយជាខ្លាំង។”
ជាការពិតអ្នកគ្រូ ស៊ីថា មិនមែនគ្រូបង្រៀនតែម្នាក់ឯងដែលមានអារម្មណ៍រីករាយចំពោះការបន្ធូរបន្ថយការរិតត្បិតដោយសារជំងឺកូវី-១៩ និងការបើកសាលារៀនឡើងវិញនៅខែវិច្ឆិកាឆ្នាំមុន និងឈានដល់កម្រិតបើកពេញលេញនៅថ្ងៃទី១០ ខែមករា ដែលជាការចាប់ផ្ដើមបវេសនកាលពេញលេញជាលើកដំបូងសម្រាប់ការសិក្សានៅសាលារៀន ចាប់តាំងពីមានការផ្ទុះនៃជំងឺរាតត្បាតនេះ។ ជាការពិត បវេសនកាលថ្មីនេះបានក្លាយជាប្រភពនៃការអបអរថ្នាក់ជាតិមួយ ហើយសម្តេចនាយករដ្ឋមន្រ្តីបានសរសេរលិខិតអបអរសាទរដល់គ្រូបង្រៀនទាំងអស់នៅទូទាំងប្រទេស។
“ខ្ញុំមានទំនុកចិត្តខ្លាំងណាស់ ដែលសាលារៀននឹងបន្តបើកនៅពេលនេះ” នេះជាសម្ដីរបស់លោកគ្រូ សុខ វេង ដែលជាប្រធានគ្រប់គ្រងរបស់អ្នកគ្រូ ស៊ីថា និងជានាយកសាលារៀនបឋមសិក្សា ប៊ុន រ៉ានី ហ៊ុន សែន រមាស។ “មិនដូចពីពេលមានជំងឺរាតត្បាតនេះដំបូង ខ្ញុំគិតថាការចាក់វ៉ាក់សាំង និងព័ត៌មានសុខភាពកាន់តែល្អប្រសើរ ដែលយើងមាននៅពេលបច្ចុប្បន្ននេះ នឹងអនុញ្ញាតឲ្យយើងបន្តបើកទ្វារសាលារៀនរបស់យើង។ នេះគឺជាពេលវេលាដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់គ្រូបង្រៀន និងសហគមន៍ទាំងមូល អ្នកគ្រប់គ្នារីករាយក្នុងការមើលឃើញកុមារវិលត្រលប់ចូលរៀននៅសាលាវិញនៅទីបំផុត។ វាជាក្ដីសោមនស្សយ៉ាងធំធេងចំពោះយើង។”
សាលារៀនពិតជាបានប្រឹងប្រែងធ្វើការងារខ្លាំងណាស់ ដើម្បីឲ្យការបើកសាលារៀនឡើងវិញនេះអាចដំណើរការទៅបាន។ បញ្ហាប្រឈមជាក់ស្ដែងបំផុត គឺការធ្វើឲ្យប្រាកដថា សាលារៀនក្លាយទៅជាលំហរប្រកបដោយសុវត្ថិភាព និងអនាម័យ និងថា កុមារ និងគ្រួសាររបស់ពួកគេសុទ្ធតែបានយល់អំពី វិធីល្អបំផុតក្នុងការធ្វើឲ្យអ្នកគ្រប់គ្នាមានសុវត្ថិភាពពីជំងឺឆ្លងនេះ។
“ការរក្សាអនាម័យ គឺជាការចាំបាច់ សម្រាប់ការបន្តការបើកសាលារៀននេះ” នេះជាការអះអាងរបស់អ្នកគ្រូស៊ីថា។ “ហេតុនេះហើយបានជាការអប់រំមនុស្សអំពីអនាម័យ មានសារសំខាន់ខ្លាំង។ ខ្ញុំគិតថា នៅពេលនេះ ឪពុកម្ដាយ បានដឹងអំពីវិធានការការពារខ្លួនយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។ ពួកគេមានព័ត៌មាន និងបរិក្ខារផ្គត់ផ្គង់សំខាន់ៗ ដូចជាម៉ាស់ជាដើម។ យើងក៏មានកន្លែងលាងដៃកាន់តែច្រើននៅក្នុងសាលារៀនផងដែរ។ សំខាន់បំផុត ខ្ញុំមើលឃើញថា អាកប្បកិរិយារបស់កុមារបានផ្លាស់ប្ដូរ។ នៅពេលបច្ចុប្បន្ន ប្រសិនបើពួកគេប្រើប្រាស់ដីស ហើយដីសប្រឡាក់ដៃរបស់ពួកគេ ពួកគេសុំការអនុញ្ញាតទៅលាងដៃ ដែលពីមុនពួកគេមិនដែលធ្វើបែបនេះឡើយ!”
លោកគ្រូ កង វ៉ាន់ណេត នាយកសាលារៀនបឋមសិក្សាប្រាសាទនាងទង ដែលនៅក្បែរនោះ យល់ស្របថា ការកែលម្អអនាម័យ គឺជាជំហានដ៏ចាំបាច់ឆ្ពោះទៅរកការបើកសាលារៀនឡើងវិញ និងបានថ្លែងអំណរគុណដល់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា និងយូនីសេហ្វ ចំពោះការគាំទ្រទាំងសាលារៀន និងទាំងគ្រួសារជាមួយបរិក្ខារអនាម័យ និងការបណ្ដុះបណ្ដាល។ “គ្រូបង្រៀនទាំងអស់របស់ខ្ញុំខិតខំប្រឹងប្រែងនិយាយប្រាប់កុមារ និងគ្រួសាររបស់ពួកគេអំពីរបៀបធ្វើឲ្យស្អាត និងមានអនាម័យ ប៉ុន្តែសារនេះត្រូវបានផ្ដល់ឡើងវិញជាញឹកញាប់។ កិច្ចការនេះជាកិច្ចការចាំបាច់ ប្រសិនបើយើងនៅបន្តបើកសាលារៀន។”
ទោះបីជាយ៉ាងណាក្ដី លោកគ្រូវ៉ាន់ណេត បាននិយាយថា វារិតតែសំខាន់ទៀតក្នុងការធានាថា សិស្សានុសិស្សបន្តការសិក្សា នៅពេលសាលារៀនបិទទ្វារ និងថាការគាំទ្ររបស់ក្រសួង និងយូនីសេហ្វ ជាថ្មីម្ដងទៀត គឺមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ “ខ្ញុំបានរៀបចំគ្រូបង្រៀននៅក្នុងបណ្ដាញមួយនៅទូទាំងសហគមន៍របស់យើង ហើយយើងអនុវត្តតាមការណែនាំរបស់ក្រសួង និងបានបង្កើតក្រុមរៀនសូត្រក្រុមតូចៗសម្រាប់កុមារ។ បន្ទាប់មក ទោះបីជាកិច្ចការនោះមិនអាចធ្វើទៅបាន ដោយសារអត្រានៃការឆ្លងមានកម្រិតខ្ពស់ ហើយយើងត្រូវបញ្ឈប់ការធ្វើដំណើរក្ដី នៅពេលនោះយើងបានប្រើប្រាស់សេចក្ដីណែនាំ ដើម្បីបង្កើតមេរៀនតាមវីដេអូ។ យើងត្រូវមានភាពច្នៃប្រឌិត រួមតាំងការតាំងចិត្ត។ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យកុមារណាម្នាក់ឈប់រៀនឡើយ ជាពិសេសកុមារដែលឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួនបានចាកចេញពីសហគមន៍ ដោយសារពួកគេមិនអាចរកការងារធ្វើបាន។ ខ្ញុំរីករាយខ្លាំងណាស់ ដែលកុមារទាំងអស់ពិតជាបានវិលត្រលប់មករៀនវិញ នៅទីបំផុត។”
អ្នកស្រី សម ចន្ថា បានជួបប្រទះនឹងបញ្ហាប្រឈមនានា ដែលការរាតត្បាតជំងឺនេះបានបង្កឡើងចំពោះការអប់រំ ពោលគឺការយល់ឃើញក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់ និងជាម្ដាយម្នាក់។ គាត់ជឿជាក់ថារាជរដ្ឋាភិបាលសម្រេចបានកិច្ចការជាច្រើនក្នុងអំទ្បុងពេលនៃជំងឺរាតត្បាតនេះ៖ “វាជាស្ថានភាពលំបាកខ្លាំង ហើយពួកគេត្រូវគាំទ្រដល់គ្រូបង្រៀនជាច្រើន ដែលក្នុងនោះ គ្រូបង្រៀនមួយចំនួនមិនដឹងអំពីរបៀបប្រើប្រាស់កុំព្យូទ័រទៀតផង ពីមុនមក។”
ម្យ៉ាងវិញទៀត គាត់ក៏មានអារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្ត សម្រាប់កូនប្រុសពៅគាត់ផងដែរ។ កូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះ លីហួរ មានអាយុប្រាំមួយឆ្នាំ ហើយរហូតដល់ពេលថ្មីៗនេះ គាត់ទទួលបានទទួលការអប់រំតិចតួចនៅសាលារៀន ដោយសារជំងឺរាតត្បាតជំងឺនេះ។ “ខ្ញុំបានលើកទឹកចិត្តគាត់ឲ្យអានច្រើន សំណាងណាស់ ដែលគាត់ចូលចិត្តអាននោះ ប៉ុន្តែគាត់មិនអាចរង់ចាំរហូតដល់សាលារៀនបើកឡើងវិញ ដើម្បីគាត់អាចរៀនបន្ថែមទៀតបានឡើយ។”
សម្រាប់កុមារដូចជា លីហួរ កំពុងធ្វើការងារយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ដើម្បីវាយតម្លៃសមត្ថភាពរៀនសូត្ររបស់សិស្សានុសិស្សដែលត្រលប់ចូលរៀនវិញ ក្នុងគោលបំណងកំណត់អំពីកម្រិតនៃការបាត់បង់ការរៀនសូត្រ និងចាត់វិធានការក្នុងដោះស្រាយការបាត់បង់នោះ។ បើទោះបីជាកំពុងរង់ចាំលទ្ធផលទាំងនេះក្ដី ក្រសួងបានណែនាំសាលារៀនទាំងអស់នៅកម្ពុជារួចហើយ ដើម្បីកំណត់អាទិភាពលើការសិក្សាបំប៉នបន្ថែមនៅក្នុងរយៈពេលពីរខែដំបូងនៃបវេសនកាលថ្មីនេះ។
“យើងរីករាយខ្លាំងណាស់ ដែលកុមារកម្ពុជាបានត្រលប់ចូលសាលារៀនវិញ” នេះជាសម្ដីរបស់លោក ហ៊ីរ៉ូយូគី ហាត់តូរី ជាប្រធានផ្នែកអប់រំរបស់យូនីសេហ្វប្រចាំកម្ពុជា។ “យើងបានធ្វើការងារយ៉ាងច្រើនរួមជាមួយនឹងក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ដើម្បីផ្ដល់ឱកាសរៀនសូត្រពីចម្ងាយ ដែលល្អបំផុតតាមអាចធ្វើបាន ប៉ុន្តែគ្មានជម្រើសជំនួសការរៀនសូត្រទល់មុខគ្នាបានឡើយ។ យើងនឹងបន្តធ្វើការងារយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយក្រសួង ដើម្បីតាមដានត្រួតពិនិត្យភាពរីកចម្រើនរបស់សិស្សានុសិស្ស ហើយនៅពេលយើងកំណត់ឃើញភាពខ្វះចន្លោះនៅក្នុងការរៀនសូត្រ យើងនឹងធ្វើការងារ ដើម្បីបំពេញភាពខ្វះខាតទាំងនោះ ជាមួយនឹងសម្ភាររៀនសូត្របំប៉នបន្ថែម និងការបណ្ដុះបណ្ដាលគ្រូបង្រៀន។ យើងក៏នឹងកំពុងស្រាវជ្រាវថា តើនៅក្នុងអំឡុងពេលនៃការបិទសាលារៀន សិស្សានុសិស្សឈប់រៀនច្រើនជាងពេលធម្មតា ដែរឬទេ។ ប្រសិនបើពិតជាបែបនេះមែន យើងនឹងធ្វើការងារជាមួយក្រសួង ដើម្បីព្យាយាម និងនាំពួកគេមករៀនសូត្រវិញ ដោយសារកុមារទាំងអស់មានសិទ្ធិទទួលបានការអប់រំ។”
លោកគ្រូ ស ចន្ថា គឺជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់នៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំងដែរ ហើយគាត់យល់ស្របអំពីសារសំខាន់នៃការអប់រំ និងតាំងចិត្តខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការងារ ដើម្បីជួយឲ្យសិស្សានុសិស្សវ័យក្មេងមួយចំនួនមានភាពរីកចម្រើន។ គាត់បាននិយាយថា “ខ្ញុំគិតថាវាពិតជាមានប្រយោជន៍ ដែលសិស្សថ្នាក់ទី១ និងទី២ ទាំងអស់ទទួលបានសៀវភៅពិសេស* កាលពីឆ្នាំមុន ដើម្បីជួយពួកគេឲ្យតាមទាន់ការសិក្សារបស់ពួកគេ មានសារប្រយោជន៍ខ្លាំងណាស់។ នៅពេលបច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឃើញសាលារៀនបន្តបើកទ្វារប៉ុណ្ណោះ និងចង់ឲ្យយើងឈប់ព្រួយបារម្ភអំពីការរាតត្បាតនេះ ដើម្បីឲ្យជីវិតរបស់យើងមានភាពល្អប្រសើរឡើង។”
“ខ្ញុំសប្បាយចិត្ត ដែលបានវិលត្រលប់មកសាលារៀនវិញ” នេះជាសម្ដីរបស់សិស្សថ្នាក់ទី២ ឈ្មោះ វីឡា សម្បត្តិ។ “ខ្ញុំពិតជានឹកការសិក្សាណាស់។ គោលដៅរបស់ខ្ញុំ គឺដើម្បីបន្តការសិក្សា និងបញ្ចប់ថ្នាក់វិទ្យាល័យ ខ្ញុំគិតថា ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំនឹងជួយខ្ញុំក្នុងការបន្ត និងបញ្ចប់ការសិក្សា។ រឿងពីរ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តនៅពេលនេះ។ រឿងទីមួយ គឺការជួបជាមួយគ្រូរបស់ខ្ញុំម្ដងទៀត។ ទីពីរ គឺការរៀនសូត្រម្ដងទៀត។”
* កញ្ចប់សម្ភាររៀនសូត្រនៅផ្ទះត្រូវបានចែកចាយទៅដល់សិស្សានុសិស្សថ្នាក់ទី១ និងទី២ ទាំងអស់នៅក្នុងសាលារៀនរដ្ឋនៅកម្ពុជា។ កញ្ចប់សម្ភារនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា និងដោយមានការគាំទ្រពីដៃគូនៃមូលនិធិភាពជាដៃគូអភិវឌ្ឍន៍សមត្ថភាព (CDPF) របស់ក្រសួង សហភាពអឺរ៉ុប (EU) មូលនិធិសហប្រជាជាតិដើម្បីកុមារ (UNICEF) ទីភ្នាក់ងារសហរដ្ឋអាមេរិកសម្រាប់អភិវឌ្ឍន៍អន្តរជាតិ (USAID) ទីភ្នាក់ងារកិច្ចសហប្រតិបត្តិការអភិវឌ្ឍន៍ស៊ុយអែត (SIDA) និងភាពជាដៃគូសាកលដើម្បីវិស័យអប់រំ (GPE)។
