ការរករឿងឈ្លោះនៅតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ
ចម្ងល់ទាំង១០ ដែលយុវជនចង់ដឹងអំពីការរករឿងឈ្លោះនៅតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ
- English
- Khmer
តើវាជាអ្វី ហើយយើងបញ្ឈប់វាដោយរបៀបណា?
“តើអ្នកចង់ដឹងអ្វីខ្លះអំពីការរករឿងឈ្លោះនៅតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ?” យើងបានសួរសំណួរនេះទៅយុវជន និងទទួលបានចម្លើយរាប់ពាន់មកពីជុំវិញពិភពលោក។
យើងបានប្រមូលផ្តុំក្រុមអ្នកជំនាញរបស់យូនីសេហ្វ អ្នកជំនាញអន្តរជាតិផ្នែកគាំពារកុមារ និងការរករឿងឈ្លោះនៅតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ និងក្រុមការងាររបស់ Facebook, Instagram និង Twitter ដើម្បីឆ្លើយសំណួរ និងផ្តល់ការណែនាំអំពីវិធីដោះស្រាយបញ្ហារករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ។
តើអ្វីជាការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ?
ការរករឿងឈ្លោះនៅតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ គឺជាការរករឿងឈ្លោះដោយប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាឌីជីថល។ បញ្ហានេះអាចកើតឡើងក្នុងបណ្តាញសង្គម វេទិកាផ្ញើសារ វេទិកាលេងហ្គែម និងទូរស័ព្ទចល័ត។ វាជាការប្រព្រឹត្តដដែលៗ ដើម្បីបន្លាច បង្កកំហឹង ឬបង្កភាពអាម៉ាស់ដល់បុគ្គល/ក្រុមគោលដៅ។ សូមមើលឧទាហរណ៍ខាងក្រោម ៖
- ការផ្សព្វផ្សាយពាក្យមិនពិតអំពី ឬការបង្ហោះរូបភាពគួរឱ្យអាម៉ាស់របស់អ្នកណាម្នាក់ក្នុងបណ្តាញសង្គម
- ការផ្ញើសារដែលប៉ះពាល់អារម្មណ៍ ឬគំរាមកំហែងតាមរយៈវេទិកាផ្ញើសារ
- ការក្លែងបន្លំជាអ្នកណាម្នាក់ រួចផ្ញើសារមិនល្អទៅកាន់ម្នាក់ទៀតជំនួសមុខឱ្យបុគ្គលនោះ។
ជាញឹកញាប់ ការរករឿងឈ្លោះដោយផ្ទាល់ និងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ អាចកើតឡើងក្នុងពេលដំណាលគ្នា ប៉ុន្តែការបង្កជម្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមឌីជីថល។ ពោលគឺកំណត់ត្រាដែលអាចជាប្រយោជន៍ និងផ្តល់ភស្តុតាងសម្រាប់បញ្ឈប់ការរំលោភបំពាននោះ។
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
សំណួរសំខាន់ៗទាំង១០ ស្តីពីការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ
- តើខ្ញុំកំពុងប្រឈមនឹងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញឬ? តើអ្នកអាចប្រាប់ពីភាពខុសគ្នារវាងការនិយាយលេង និងការរករឿងឈ្លោះយ៉ាងដូចម្តេច?
- តើការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញបង្កផលប៉ះពាល់អ្វីខ្លះ?
- តើខ្ញុំគួរនិយាយប្រាប់អ្នកណា ប្រសិនបើមានគេរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ? តើហេតុអ្វីចាំបាច់ត្រូវរាយការណ៍?
- ខ្ញុំកំពុងរងគ្រោះពីការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ប៉ុន្តែខ្ញុំខ្លាចមិនហ៊ាននិយាយប្រាប់ឪពុកម្តាយខ្ញុំទេ។ តើខ្ញុំគួរប្រាប់ពួកគាត់ដោយរបៀបណា?
- តើខ្ញុំអាចជួយមិត្តរបស់ខ្ញុំឲ្យរាយការណ៍ពីករណីរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ដោយរបៀបណា ប្រសិនបើពួកគេមិនចង់រាយការណ៍?
- ការប្រើប្រព័ន្ធអនឡាញ ធ្វើឱ្យខ្ញុំអាចទទួលបានព័ត៌មានយ៉ាងច្រើន ប៉ុន្តែក៏មានន័យថា ខ្ញុំងាយប្រឈមនឹងការរំលោភបំពានដែរ។ តើយើងបញ្ឈប់ការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញដោយមិនប៉ះពាល់ដល់លទ្ធភាពទទួលបានព័ត៌មានតាមអ៊ីនធឺណិតដោយរបៀបណា?
- តើខ្ញុំទប់ស្កាត់មិនឱ្យគេប្រើប្រាស់ព័ត៌មានផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ សម្រាប់ធ្វើឲ្យប៉ះពាល់កិត្តិយសខ្ញុំ ឬបន្ទាបបន្ថោកខ្ញុំនៅតាមបណ្តាញសង្គមដោយរបៀបណា?
- តើមានការដាក់ទណ្ឌកម្មលើករណីរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញឬទេ?
- ក្រុមហ៊ុនផ្តល់សេវាអ៊ីនធឺណិតហាក់មិនខ្វាយខ្វល់ពីការបៀតបៀន និងការរករឿងរំខានតាមប្រព័ន្ធអនឡាញសោះ។ តើមានការកំណត់ឱ្យក្រុមហ៊ុនទាំងនោះទទួលខុសត្រូវដែរឬទេ?
- តើមានឧបករណ៍ប្រឆាំងនឹងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញសម្រាប់កុមារ ឬយុវជនប្រើប្រាស់ដែរឬទេ?
១. តើខ្ញុំកំពុងប្រឈមនឹងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញឬ? តើអ្នកអាចប្រាប់ពីភាពខុសគ្នារវាងការនិយាយលេង និងការរករឿងឈ្លោះយ៉ាងដូចម្តេច?
យូនីសេហ្វ៖ មិត្តភក្តិតែងនិយាយលេងសើចជាមួយគ្នាទៅវិញទៅមក ប៉ុន្តែពេលខ្លះគេពិបាកប្រាប់បានថាវាគ្រាន់តែជាការលេងសើច ឬជាការប៉ុនប៉ងធ្វើឱ្យអ្នកឈឺចាប់ ជាពិសេសនៅពេលលេងសើចអនឡាញ។ ពេលខ្លះ ពួកគេគ្រាន់តែនិយាយលេងសើចដោយប្រើពាក្យ “គ្រាន់តែនិយាយលេងទេ” ឬ “កុំខ្វល់ច្រើនពេក”។
ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកយល់ថាមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ ឬយល់ថាអ្នកដទៃកំពុងសើចចំអកដាក់អ្នក នោះមានន័យថា ការនិយាយលែងនោះគឺហួសហេតុពេកហើយ។ ប្រសិនបើរឿងនេះនៅតែបន្ត បន្ទាប់ពីអ្នកបានសុំឱ្យគេឈប់ ហើយអ្នកនៅតែមានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំទៀតនោះ រឿងនេះអាចជាករណីរករឿងឈ្លោះហើយ។
ហើយនៅពេលដែលការរករឿងឈ្លោះកើតឡើងតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ វាអាចបង្កជាចំណាប់អារម្មណ៍ខុសទំនងពីមនុស្សជាច្រើនរួមទាំងអ្នកមិនស្គាល់គ្នា។ នៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលបញ្ហានេះកើតឡើង ហើយប្រសិនបើអ្នកមិនពេញចិត្ត អ្នកមិនគួរទ្រាំទទួលយកបញ្ហានេះទេ។
កំណត់រកបញ្ហាទៅតាមអារម្មណ៍របស់អ្នក ៖ ប្រសិនបើអ្នកនៅតែមានអារម្មណ៍មិនល្អ អ្នកគួរស្វែងរកជំនួយ។ ការបញ្ឈប់ការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញមិនមែនគ្រាន់ដើម្បីកំណត់រកជនបង្កហេតុនោះទេ ប៉ុន្តែចាំបាចត្រូវទទួលស្គាល់ថា មនុស្សគ្រប់រូបគួរទទួលបានការគោរព មិនថាក្នុងវេទិកាអនឡាញ ឬជីវិតជាក់ស្តែងនោះទេ។
២. តើការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញបង្កផលប៉ះពាល់អ្វីខ្លះ?
នៅពេលការរករឿងឈ្លោះកើតឡើងតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ វាហាក់ដូចជាអ្នកកំពុងប្រឈមនឹងការវាយប្រហារពីគ្រប់ទីកន្លែង សូម្បីតែនៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នក។ អ្នកហាក់ដូចជាគ្មានកន្លែងណាអាចគេចខ្លួនបាន។ វាអាចបង្កផលប៉ះពាល់យូរអង្វែង និងប៉ះពាល់ដល់មនុស្សម្នាក់តាមវិធីជាច្រើន ៖
ផ្លូវចិត្ត ៖ អារម្មណ៍ក្រៀមក្រំ អៀនខ្មាស ល្ងង់ខ្លៅ ឬខឹង
ផ្លូវអារម្មណ៍ ៖ យល់ថាអាម៉ាស់ ឬលែងចាប់អារម្មណ៍លើអ្វីដែលអ្នកស្រឡាញ់ចូលចិត្ត
ផ្លូវកាយ ៖ អស់កម្លាំង (គេងមិនលក់) ឬមានអាការៈដូចជា ឈឺពោះ និងឈឺក្បាល
អារម្មណ៍យល់ថាមានគេសើចចំអក ឬបង្កភាពអាម៉ាស់ដល់ខ្លួន អាចធ្វើឱ្យមនុស្សមិនហ៊ាននិយាយស្តី ឬមិនខិតខំដោះស្រាយបញ្ហា។ ក្នុងករណីធ្ងន់ធ្ងរ ការរករឿងឈ្លោះរតាមប្រព័ន្ធអនឡាញអាចធ្វើឱ្យមនុស្សបញ្ចប់ជីវិតរបស់ខ្លួន (people taking their own lives)។
ការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ អាចបង្កផលប៉ះពាល់ដល់យើង ប៉ុន្តែយើងអាចដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនេះបាន ហើយយើងអាចទទួលបានទំនុកចិត្ត និងសុខភាពមកវិញបាន។
៣. តើខ្ញុំគួរនិយាយប្រាប់អ្នកណា ប្រសិនបើមានគេរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ? តើហេតុអ្វីចាំបាច់ត្រូវរាយការណ៍?
យូនីសេហ្វ៖ ប្រសិនបើអ្នកយល់ថាអ្នកកំពុងប្រឈមនឹងការរករឿងឈ្លោះ ជំហានដំបូងគឺអ្នកត្រូវស្វែងរកជំនួយពីអ្នកណាម្នាក់ដែលអ្នកទុកចិត្ត ដូចជាឪពុកម្តាយ សមាជិកជិតស្និទ្ធក្នុងគ្រួសារ ឬមនុស្សពេញវ័យណាម្នាក់ដែលអាចទុកចិត្តបាន។
នៅសាលារៀន អ្នកអាចទៅជួបអ្នកប្រឹក្សា គ្រូកីឡា ឬគ្រូដែលអ្នកចូលចិត្ត។
ហើយប្រសិនបើអ្នកមិនអាចនិយាយប្រាប់អ្នកណាម្នាក់ដែលអ្នកស្គាល់ សូមស្វែងរកលេខទូរស័ព្ទជំនួយក្នុងប្រទេសរបស់អ្នក (search for a helpline in your country) ដើម្បីនិយាយជាមួយអ្នកប្រឹក្សាជំនាញ។
ប្រសិនបើការរករឿងឈ្លោះកើតឡើងក្នុងវេទិកាសង្គម អ្នកអាច block អ្នករករឿងឈ្លោះនោះ រួចរាយការណ៍ពីទង្វើរបស់ពួកគេនៅក្នុងវេទិកានោះផ្ទាល់។ ក្រុមហ៊ុនបណ្តាញសង្គម មានកាតព្វកិច្ចរក្សាសុវត្ថិភាពរបស់អ្នកប្រើប្រាស់។
ចំណុចសំខាន់ អ្នកគួរប្រមូលភស្តុតាងឱ្យបានច្រើនដូចជា សារជាអក្សរ និងរូប screenshot នៃការបង្ហោះ (post) ក្នុងបណ្តាញសង្គម ដើម្បីបង្ហាញពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង។
ដើម្បីបញ្ឈប់ការរករឿងឈ្លោះ អ្នកចាំបាច់ត្រូវកំណត់អត្តសញ្ញាណ និងរាយការណ៍ពីករណីនោះ។ ម្យ៉ាងទៀត អ្នកអាចបង្ហាញអ្នករករឿងឈ្លោះថា ការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេមិនអាចទទួលយកបានទ្បើយ។
ប្រសិនបើអ្នកស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ភ្លាមៗ អ្នកគួរទាក់ទងទៅនគរបាល ឬសេវាសង្រ្គោះបន្ទាន់ក្នុងប្រទេសរបស់អ្នក។
Facebook/Instagram ៖ ប្រសិនបើអ្នកប្រឈមនឹងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ យើងលើកទឹកចិត្តឱ្យអ្នកនិយាយជាមួយឪពុក/ម្តាយ គ្រូបង្រៀន ឬអ្នកណាម្នាក់ដែលអ្នកទុកចិត្ត។ ត្រូវចាំថា អ្នកមានសិទ្ធិទទួលបានសុវត្ថិភាព។ ក្រៅពីនេះ យើងបានផ្តល់ភាពងាយស្រួលក្នុងការរាយការណ៍ពីករណីរករឿងឈ្លោះដោយផ្ទាល់ក្នុង Facebook ឬ Instagram។
អ្នកអាចផ្ញើរបាយការណ៍អនាមិកស្តីពីការបង្ហោះ (post) មតិយោបល់ (comment) ឬរឿងរ៉ាងក្នុង Facebook ឬ Instagramមកកាន់ក្រុមរបស់យើង។
យើងមានក្រុមការងារពិនិត្យមើលរបាយការណ៍ទាំងនេះ ២៤ម៉ោង/៧ថ្ងៃ នៅជុំវិញពិភពលោក (ជាង ៥០ ភាសា) ហើយយើងនឹងលុបចោលនូវព័ត៌មានដែលរំលោភបំពាន ឬរករឿងឈ្លោះ។ របាយការណ៍ទាំងនេះត្រូវបានរក្សាភាពអនាមិកជានិច្ច។
យើងមានមគ្គុទេសន៍ (guide) ក្នុង Facebook ដែលអាចណែនាំអ្នកពីជំហាននានាក្នុងការដោះស្រាយករណីរករឿងឈ្លោះ ឬអ្វីដែលត្រូវធ្វើ ប្រសិនបើអ្នកមើលឃើញអ្នកណាម្នាក់ប្រឈមនឹងការរករឿងឈ្លោះ។ ក្នុង Instagram យើងមានមុគ្គុទេសន៍សម្រាប់មាតាបិតា(Parent’s Guide) ដែលផ្តល់អនុសាសន៍ដល់ឪពុកម្តាយ អាណាព្យាបាល និងមនុស្សពេញវ័យដែលអាចទុកចិត្តបាន ស្តីពីរបៀបស្រាវជ្រាវកំណត់ការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ និងបណ្តុំព័ត៌មាន(central hub ) ដែលអ្នកទាំងអស់គ្នាអាចស្វែងយល់ពីឧបករណ៍សុវត្ថិភាពរបស់យើង។
Twitter៖ ប្រសិនបើអ្នកយល់ថា អ្នកកំពុងប្រឈមនឹងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ សំខាន់បំផុតអ្នកត្រូវធានាខ្លួនមានសុវត្ថិភាព។ ម៉្យាងទៀត អ្នកត្រូវនិយាយប្រាប់អ្នកណាម្នាក់ពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង (ឧ. គ្រូបង្រៀន មនុស្សពេញវ័យដែលអាចទុកចិត្តបាន ឬឪពុក/ម្តាយ)។ សូមនិយាយប្រាប់ឪពុកម្តាយ និងមិត្តរបស់អ្នកអំពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើ ប្រសិនបើអ្នក ឬមិត្តរបស់អ្នកកំពុងប្រឈមនឹងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ។
យើងលើកទឹកចិត្តឱ្យអ្នករាយការណ៍ប្រាប់យើងពីគណនីដែលរំលោភលើវិធានរបស់យើង។ អ្នកអាចរាយការណ៍តាមរយៈទំព័រគាំទ្ររបស់អ្នកក្នុងកន្លែងផ្តល់ជំនួយ (Help Center) ឬតាមរយៈយន្តការរាយការណ៍ in-Tweet ដោយគ្រាន់តែចុចលើកពាក្យ “រាយការណ៍ពីសារក្នុង Tweeter”។
៤. ខ្ញុំកំពុងរងគ្រោះពីការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ប៉ុន្តែខ្ញុំខ្លាចមិនហ៊ាននិយាយប្រាប់ឪពុកម្តាយខ្ញុំទេ។ តើខ្ញុំគួរប្រាប់ពួកគាត់ដោយរបៀបណា?
ប្រសិនបើអ្នកកំពុងប្រឈមនឹងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ការនិយាយប្រាប់មនុស្សពេញវ័យដែលអាចទុកចិត្តបាន (អ្នកណាម្នាក់ដែលអ្នកយល់ថាអាចនិយាយប្រាប់បាន) ជាជំហានមួយដ៏សំខាន់ដែលអ្នកគួរធ្វើ។
ការនិយាយប្រាប់ឪពុកម្តាយមិនមែនងាយស្រួលសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នានោះទេ ប៉ុន្តែមានចំណុចដែលអ្នកអាចធ្វើបានដើម្បីជួយដល់ការសន្ទនានោះ។ សូមជ្រើសរើសពេលដែលត្រូវនិយាយ ពោលគឺពេលដែលអ្នកទទួលបានចំណាប់អារម្មណ៍ពេញលេញពីពួកគាត់។ សូមពន្យល់ពីភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃបញ្ហាចំពោះអ្នក។ សូមចាំថា ពួកគាត់អាចមិនសូវដឹងពីបច្ចេកវិទ្យាដូចអ្នកទេ។ ដូច្នេះ អ្នកប្រហែលជាត្រូវជួយពន្យល់ពួកគាត់អំពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង។
ពួកគាត់ប្រហែលជាមិនអាចផ្តល់ចម្លើយភ្លាមៗដល់អ្នកបានទេ ប៉ុន្តែពួកគាត់ប្រាកដជាជួយរិះរកដំណោះស្រាយជាមួយអ្នក។ គំនិតច្រើនគឺល្អជាងគំនិតតែមួយ! ប្រសិនបើអ្នកនៅតែមិនប្រាកដក្នុងចិត្តពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើ សូមជួបជាមួយមនុស្សពេញវ័យផ្សេងទៀតដែលអាចទុកចិត្តបាន។ ជាញឹកញាប់ មានមនុស្សកាន់តែច្រើនដែលបារម្ភពីអ្នក និងមានឆន្ទៈជួយដល់អ្នក លើសពីការគិតរបស់អ្នក!
៥. តើខ្ញុំអាចជួយមិត្តរបស់ខ្ញុំឲ្យរាយការណ៍ពីករណីរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ដោយរបៀបណា ប្រសិនបើពួកគេមិនចង់រាយការណ៍?
យូនីសេហ្វ៖ អ្នកណាក៏អាចក្លាយជាជនរងគ្រោះដោយសារការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកមើលឃើញថា ករណីនេះកំពុងកើតឡើងលើអ្នកណាម្នាក់ដែលអ្នកស្គាល់ សូមព្យាយាមផ្តល់ជំនួយ។
សំខាន់បំផុតអ្នកត្រូវស្តាប់មិត្តរបស់អ្នក។ ហេតុអ្វីពួកគេមិនចង់រាយការណ៍ពីករណីរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ? តើពួកគេមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា? សូមប្រាប់ពួកគេថា ពួកគេមិនចាំបាច់រាយការណ៍ផ្លូវការអំពីរឿងរ៉ាវទាំងអស់នោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេចាំបាច់ត្រូវនិយាយប្រាប់អ្នកណាម្នាក់ដែលអាចផ្តល់ជំនួយបាន។
សូមចាំថា មិត្តរបស់អ្នកអាចនឹងមានអារម្មណ៍ទន់ជ្រាយ។ សូមរក្សាទឹកចិត្តល្អចំពោះពួកគេ។ សូមជួយពួកគេគិតពីអ្វីដែលពួកគេអាចនិយាយ និងអ្នកដែលពួកគេគួរនិយាយប្រាប់។ សូមស្ម័គ្រចិត្តទៅជាមួយពួកគេ ប្រសិនបើពួកគេចង់រាយការណ៍។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ ត្រូវរំលឹកពួកគេថា អ្នកនៅចាំជួយពួកគេជានិច្ច។
ប្រសិនបើមិត្តរបស់អ្នកនៅតែមិនចង់រាយការណ៍ពីឧប្បត្តិហេតុនេះទេ សូមជួយពួកគេស្វែងរកមនុស្សពេញវ័យណាម្នាក់ដែលអាចជួយដោះស្រាយបញ្ហានេះបាន។ សូមចាំថា ក្នុងស្ថានភាពមួយចំនួន ផលវិបាកនៃការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញអាចប៉ះពាល់ដល់អាយុជីវិត។
ការមិនធ្វើអ្វីសោះអាចធ្វើឱ្យជនរងគ្រោះយល់ថា គ្រប់គ្នាប្រឆាំងនឹងពួកគេ ឬអ្នកណាគិតពីពួកគេ។ ពាក្យសម្តីរបស់អ្នកអាចធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរ។
Facebook/Instagram ៖ យើងដឹងថា ការរាយការណ៍ទៅអ្នកណាម្នាក់អាចជាការលំបាក ប៉ុន្តែការរករឿងឈ្លោះគេគឺជាបញ្ហាមិនអាចទទួលយកបាន។
ការរាយការណ៍ពីខ្លឹមសារនានាក្នុង Facebook ឬ Instagram អាចជួយឱ្យយើងរក្សាសុវត្ថិភាពរបស់អ្នកក្នុងវេទិការបស់យើងបានកាន់តែប្រសើរ។ ការរករឿងឈ្លោះ និងការបៀតបៀន មានលក្ខណៈជាបុគ្គល។ ដូច្នេះ ក្នុងករណីជាច្រើន យើងត្រូវការអ្នកណាម្នាក់រាយការណ៍ពីបញ្ហានេះមកឲ្យពួកយើង ដើម្បីឱ្យយើងអាចកំណត់អត្តសញ្ញាណ ឬលុបចោល។
ការរាយការណ៍ពីករណីរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញតែងមានភាពអនាមិកក្នុង Instagram និង Facebook ហើយគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចដឹងថាអ្នកបានប្រាប់យើងពីបញ្ហានេះទេ។
អ្នកអាចរាយការណ៍ពីអ្វីដែលអ្នកកំពុងប្រឈមដោយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែអ្នកក៏អាចរាយការណ៍ជំនួសមុខឱ្យមិត្តរបស់អ្នក ដោយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ដែលមានក្នុង app នេះបានផងដែរ។ សម្រាប់ព័ត៌មានបន្ថែមស្តីពីរបៀបរាយការណ៍ករណីនានា សូមចូលទៅកាន់ Instagram’s Help Center និង Facebook’s Help Center។
ក្រៅពីនេះ អ្នកអាចប្រាប់មិត្តរបស់អ្នកអំពីឧបករណ៍មួយក្នុង Instagram។ នោះគឺការដាក់កំហិត (Restrict) ដែលអ្នកអាចការពារគណនីផ្ទាល់ខ្លួនបានយ៉ាងងាយស្រួលដោយមិនចាំបាច់ block អ្នកណាម្នាក់ដែលជាទង្វើពិបាកទទួលយកសម្រាប់មនុស្សមួយចំនួន។
Twitter ៖ យើងបើកដំណើរការការរាយការណ៍ដោយអ្នកនៅជិតខាង (bystander reporting) ដែលអ្នកអាចរាយការណ៍ជំនួសមុខឱ្យនរណាម្នាក់។ ដំណើរការនេះគឺសម្រាប់ការរាយការណ៍ពីព័ត៌មានឯកជន និងការជំនួសមុខ។
៦. ការប្រើប្រព័ន្ធអនឡាញ ធ្វើឱ្យខ្ញុំអាចទទួលបានព័ត៌មានយ៉ាងច្រើន ប៉ុន្តែក៏មានន័យថា ខ្ញុំងាយប្រឈមនឹងការរំលោភបំពានដែរ។ តើយើងបញ្ឈប់ការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញដោយមិនប៉ះពាល់ដល់លទ្ធភាពទទួលបានព័ត៌មានតាមអ៊ីនធឺណិតដោយរបៀបណា?
យូនីសេហ្វ៖ ការប្រើប្រព័ន្ធអនឡាញ ផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើន ប៉ុន្តែវាក៏អាចបង្កហានិភ័យដែលអ្នកត្រូវការពារ ដូចរឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតក្នុងជីវិតអ្នកដែរ។
ប្រសិនបើអ្នកប្រឈមនឹងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ អ្នកអាចលុបចោល app មួយចំនួន ឬមិនដំណើរការអនឡាញ (offline) មួយរយៈ ដើម្បីទុកពេលឱ្យអ្នកស្ងប់ចិត្តសិន។ ប៉ុន្តែការមិនប្រើអ៊ីនធឺណិតមិនមែនជាដំណោះស្រាយយូរអង្វែងនោះទេ។ អ្នកមិនបានធ្វើអ្វីខុសទេ។ ដូច្នេះហេតុអ្វីអ្នកគួរខាតប្រយោជន៍? ចំណុចនេះក៏មានន័យថា អ្នកផ្តល់សញ្ញាខុសដល់អ្នករករឿងរំខានផងដែរ ហើយវាស្មើនឹងការលើកទឹកចិត្តឱ្យមានការប្រព្រឹត្តដែលមិនអាចទទួលយកបានបែបនេះបន្តទៀត។
យើងទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែចង់បញ្ឈប់ការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ហើយនេះជាហេតុផលមួយដែលចាំបាច់ត្រូវរាយការណ៍ពីការរករឿងរំខានតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ។ ប៉ុន្តែគោលបំណងនៃការបង្កើតអ៊ីនធឺណិតគឺមិនមែនសម្រាប់ការរករឿងឈ្លោះទេ។ យើងត្រូវពិចារណាពីអ្វីដែលយើងចែករំលែក (share) ឬនិយាយឡើង ដែលអាចប៉ះពាល់ដល់អ្នកដទៃ។ យើងត្រូវរក្សាទឹកចិត្តល្អចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកនៅពេលដំណើរការអនឡាញ និងក្នុងជីវិតរស់នៅ។ ទាំងនេះគឺអាស្រ័យលើយើងទាំងអស់គ្នា!
Facebook/Instagram ៖ ការរក្សាឱ្យ Instagram និង Facebook ក្លាយជាវេទិកាដែលមានសុវត្ថិភាព និងវិជ្ជមានសម្រាប់ការបញ្ចេញមតិ ពិតជាសំខាន់ណាស់សម្រាប់យើង។ មនុស្សនឹងមានអារម្មណ៍ល្អក្នុងការបញ្ចេញមតិ ប្រសិនបើពួកគេយល់ថាមានសុវត្ថិភាព។ ប៉ុន្តែយើងដឹងហើយថា ការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញអាចកើតឡើង និងបង្កជាបទពិសោធអវិជ្ជមាន។ នេះជាមូលហេតុដែលយើងប្តេជ្ញាដឹកនាំការប្រយុទ្ធប្រឆាំងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញក្នុង Instagram និង Facebook។
យើងអនុវត្តវិធានការនេះតាមវិធីធំៗពីរ។ ទីមួយ យើងប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាដើម្បីទប់ស្កាត់មិនឱ្យអ្នកណាម្នាក់ប្រឈម និងមើលឃើញការរករឿងឈ្លោះ។ ឧ. គេអាចបើកការកំណត់ (turn on a setting) ដែលប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាឆ្លាតវៃដើម្បីធ្វើការចម្រាញ់យកដោយស្វ័យប្រវត្តិ និងបិទបាំងមតិយោបល់ (comment) រករឿងរំខានដែលមានចេតនាបៀតបៀន ឬធ្វើឱ្យនរណាម្នាក់អន់ចិត្ត។
ទីពីរ យើងកំពុងលើកទឹកចិត្តឱ្យមានការទាក់ទងគ្នា និងការប្រព្រឹត្តជាវិជ្ជមាន តាមរយៈការផ្តល់ឧបករណ៍នានាសម្រាប់កែសម្រួលបទពិសោធនានាទៅតាមការចង់បានរបស់បុគ្គលក្នុង Facebook និង Instagram។ ការដាក់កំហិត (Restrict) ជាឧបករណ៍មួយសម្រាប់បង្កើនភាពអង់អាចរបស់អ្នកក្នុងការការពារគណនីផ្ទាល់ខ្លួន ទន្ទឹមនឹងការឃ្លាំមើលអ្នករករឿងឈ្លោះ។
Twitter ៖ ដោយសារតែមនុស្សរាប់រយលាននាក់បញ្ចេញមតិក្នុង Twitter វាជារឿងធម្មតាទេដែលយើងមិនសុទ្ធតែយល់ស្របគ្រប់រឿងទាំងអស់។ នោះជាអត្ថប្រយោជន៍មួយ ព្រោះយើងអាចរៀនសូត្រពីការបង្ហាញមតិប្រឆាំង និងការពិភាក្សាដោយមានការគោរព។
ប៉ុន្តែពេលខ្លះ បន្ទាប់ពីអ្នកបានស្តាប់អ្នកណាម្នាក់មួយរយៈមក អ្នកប្រហែលជាមិនចង់ស្តាប់ពួកគេនិយាយទៀតទេ។ ពួកគេមានសិទ្ធិបញ្ចេញមតិ ប៉ុន្តែអ្នកមិនចាំបាច់ស្តាប់នោះទេ។
៧. តើខ្ញុំទប់ស្កាត់មិនឱ្យគេប្រើប្រាស់ព័ត៌មានផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ សម្រាប់ធ្វើឲ្យប៉ះពាល់កិត្តិយសខ្ញុំ ឬបន្ទាបបន្ថោកខ្ញុំនៅតាមបណ្តាញសង្គមដោយរបៀបណា?
សូមគិតម្តងហើយម្តងទៀតមុននឹងបង្ហោះ (post) ឬចែករំលែក (share) អ្វីមួយតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ព្រោះវាអាចអាចស្ថិតក្នុងប្រព័ន្ធនោះជារឿងរហូត ហើយគេអាចប្រើវាដើម្បីធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់អ្នក។ សូមកុំផ្តល់ព័ត៌មានលម្អិតផ្ទាល់ខ្លួន ដូចជាអាសយដ្ឋាន លេខទូរស័ព្ទ ឬឈ្មោះសាលារបស់អ្នក។
សូមស្វែងយល់ពីការកំណត់ភាពឯកជន (privacy setting) ក្នុង app បណ្តាញសង្គមដែលអ្នកនិយមប្រើ។ ខាងក្រោមនេះជាសកម្មភាពមួយចំនួនដែលអ្នកអាចធ្វើបាន ៖
- អ្នកអាចសម្រេចចិត្តពីអ្នកដែលអាចមើលឃើញសាវតា (profile) របស់អ្នក ផ្ញើរសារ ឬមតិយោបល់ដោយផ្ទាល់មកកាន់អ្នកក្នុងការបង្ហោះ (posts) របស់អ្នក ដោយគ្រាន់តែកែសម្រួលការកំណត់ភាពឯកជន (privacy setting) ក្នុងគណនីរបស់អ្នក។
- អ្នកអាចរាយការណ៍ពីមតិយោបល់ សារ និងរូបថតដែលប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍ និងស្នើឱ្យលុបចោលមតិយោបល់ សារ និងរូបថតទាំងនោះ។
- ក្រៅពី unfriending អ្នកអាច block អ្នកណាម្នាក់ដើម្បីកុំឱ្យពួកគេមើលឃើញសាវតា (profile) ឬទាក់ទងមកអ្នក។
- អ្នកអាចសម្រេចឱ្យមតិយោបល់របស់មនុស្សមួយចំនួនលេចឡើងតែចំពោះពួកគេ ដោយមិនចាំបាច់ block ពួកគេ។
- អ្នកអាចលុបការបង្ហោះ (posts) ក្នុងសាវតា (profile) របស់អ្នក ឬបិទបាំង (hide) ការបង្ហោះទាំងនោះមិនឱ្យមនុស្សមួយចំនួនឃើញ។
ក្នុងបណ្តាញសង្គមភាគច្រើនដែលអ្នកនិយមប្រើ នៅពេលដែលអ្នក block កំហិត (restrict) ឬរាយការណ៍ពីនរណាម្នាក់ ពួកគេមិនត្រូវបានជូនដំណឹងឱ្យដឹងនោះទេ។
៨. តើមានការដាក់ទណ្ឌកម្មលើករណីរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញឬទេ?
យូនីសេហ្វ៖ សាលារៀនភាគច្រើនចាត់វិធានការយ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះការរករឿងឈ្លោះ។ ប្រសិនបើអ្នកកំពុងប្រឈមនឹងការរករឿងរំខានតាមប្រព័ន្ធអនឡាញដោយសិស្សណាម្នាក់ សូមរាយការណ៍ប្រាប់សាលារបស់អ្នក។
អ្នកដែលជាជនរងគ្រោះដោយសារទម្រង់ណាមួយនៃអំពើហិង្សា រួមទាំងការរករឿងឈ្លោះ និងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ មានសិទ្ធិទទួលបានយុត្តិធម៌ និងដាក់ឱ្យជនល្មើសទទួលខុសត្រូវ។
ច្បាប់ប្រឆាំងការរករឿងឈ្លោះ ជាពិសេសការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ជាច្បាប់ថ្មី និងនៅមិនទាន់មានអនុវត្តនៅគ្រប់ទីកន្លែងនៅទ្បើយ។ នេះជាមូលហេតុដែលប្រទេសជាច្រើនពឹងផ្អែកលើច្បាប់ពាក់ព័ន្ធផ្សេងទៀត ដូចជាច្បាប់ប្រឆាំងការបៀតបៀន ដើម្បីដាក់ទណ្ឌកម្មអ្នករករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ។
ក្នុងបណ្តាប្រទេសដែលមានច្បាប់ជាក់លាក់ស្តីពីការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ការប្រព្រឹត្តក្នុងប្រព័ន្ធអនឡាញ ដែលមានចេតនាបង្កផលប៉ះពាល់ដល់ផ្លូវចិត្ត ត្រូវបានចាត់ទុកជាសកម្មភាពឧក្រិដ្ឋ។ នៅប្រទេសមួយចំនួនក្នុងចំណោមនេះ ជនរងគ្រោះដោយសារការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ អាចស្វែងរកការការពារ ហាមឃាត់ទំនាក់ទំនងពីអ្នកណាម្នាក់ និងរិតត្បិតការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិកដែលប្រើប្រាស់ដោយបុគ្គលនោះសម្រាប់ការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ជាបណ្តោះអាសន្ន ឬជាអចិន្រ្តៃយ៍។
ប៉ុន្តែសំខាន់បំផុតអ្នកត្រូវចាំថា ទណ្ឌកម្មមិនសុទ្ធតែជាវិធីដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតសម្រាប់ផ្លាស់ប្តូរការប្រព្រឹត្តរបស់ជនរករឿងឈ្លោះនោះទេ។ ជាញឹកញាប់ គេគួរផ្តោតលើការប៉ះប៉ូវផលប៉ះពាល់ និងការស្តារទំនាក់ទំនងឡើងវិញ។
Facebook/Instagram ៖ ក្នុង Facebook យើងមានកម្រងស្តង់ដារសហគមន៍ (Community Standards) ចំណែកក្នុងInstagram យើងមានគោលការណ៍ណែនាំសម្រាប់សហគមន៍ (Community Guidelines) ដែលយើងសូមឱ្យសហគមន៍អនុវត្តតាម។ ប្រសិនបើយើងរកឃើញខ្លឹមសារដែលរំលោភគោលនយោបាយទាំងនេះ ដូចជាករណីរករឿងឈ្លោះ ឬការបៀតបៀន យើងនឹងលុបចោលភ្លាម។
ប្រសិនបើអ្នកយល់ថា ខ្លឹមសារត្រូវបានលុបចោលដោយមិនត្រឹមត្រូវ យើងអនុញ្ញាតឱ្យមានការស្នើសុំឡើងវិញ។ ក្នុង Instagramអ្នកអាចស្នើសុំបើកឡើងវិញនូវខ្លឹមសារ ឬគណនីដែលត្រូវបានលុបចោលតាមរយៈមជ្ឈមណ្ឌលជំនួយ (Help Center)។ ក្នុង Facebookអ្នកក៏អាចអនុវត្តដូចគ្នាផងដែរតាមរយៈមជ្ឈមណ្ឌលជំនួយ (Help Center)។
៩. ក្រុមហ៊ុនផ្តល់សេវាអ៊ីនធឺណិតហាក់មិនខ្វាយខ្វល់ពីការបៀតបៀន និងការរករឿងរំខានតាមប្រព័ន្ធអនឡាញសោះ។ តើមានការកំណត់ឱ្យក្រុមហ៊ុនទាំងនោះទទួលខុសត្រូវដែរឬទេ?
ក្រុមហ៊ុនផ្តល់សេវាអ៊ីនធឺណិត កំពុងយកចិត្តទុកដាក់កាន់តែខ្លាំងលើបញ្ហាការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ។
ក្រុមហ៊ុនជាច្រើន កំពុងអនុវត្តវិធីដោះស្រាយបញ្ហានេះ និងការពារអ្នកប្រើប្រាស់កាន់តែប្រសើរដោយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ថ្មីៗ ការណែនាំ និងវិធីរាយការណ៍តាមប្រព័ន្ធអនឡាញពីការរំលោភបំពាន។
ប៉ុន្តែយើងនៅតែត្រូវការវិធានការបន្ថែមទៀត។ យុវជនជាច្រើនប្រឈមនឹងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ យុវជនខ្លះប្រឈមនឹងទម្រង់ធ្ងន់ធ្ងរនៃការរំលោភបំពានតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ហើយយុវជនខ្លះបានសម្លាប់ខ្លួន។
ក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យា ទទួលខុសត្រូវលើការការពារអ្នកប្រើប្រាស់របស់អ្នក ជាពិសេសកុមារ និងយុវជន។
យើងទាំងអស់គ្នាមានភារកិច្ចរក្សាឱ្យក្រុមហ៊ុនទាំងនោះទទួលខុសត្រូវ នៅពេលគ្មានការទទួលខុសត្រូវទៅតាមការរំពឹងទុក។
១០. តើមានឧបករណ៍ប្រឆាំងនឹងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញសម្រាប់កុមារ ឬយុវជនប្រើប្រាស់ដែរឬទេ?
យូនីសេហ្វ៖ វេទិកាសង្គមនីមួយៗផ្តល់ឧបករណ៍ខុសៗគ្នា (សូមមើលឧបករណ៍ខាងក្រោម) ដែលអាចឱ្យអ្នកដាក់កំហិតបុគ្គលដែលអាចផ្តល់មតិយោបល់លើ ឬមើលការបង្ហោះរបស់អ្នក (post) ឬអ្នកដែលអាចភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងដោយស្វ័យប្រវត្តិជាមួយអ្នក (មិត្តភក្តិ) និងរាយការណ៍ពីករណីរករឿងឈ្លោះ។ ឧបករណ៍ជាច្រើនមានជំហានសាមញ្ញៗក្នុងការ block បិទឱ្យស្ងៀមស្ងាត់ (mute) ឬរាយការណ៍ពីការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ។ យើងលើកទឹកចិត្តឱ្យអ្នកស្វែងយល់ពីឧបករណ៍ទាំងនោះ។
ក្រុមហ៊ុនបណ្តាញសង្គមផ្តល់ឧបករណ៍អប់រំ និងគោលការណ៍ណែនាំសម្រាប់កុមារ ឪពុកម្តាយ និងគ្រូបង្រៀនដើម្បីស្វែងយល់ពីហានិភ័យនានា និងវិធីរក្សាសុវត្ថិភាពក្នុងប្រព័ន្ធអនឡាញ។
ក្រៅពីនេះ អ្នកអាចធ្វើជាភ្នាក់ងារការពារជួរមុខទល់នឹងការរករឿងឈ្លោះតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ។ សូមគិតពីទីកន្លែងក្នុងសហគមន៍ដែលអាចមានការរករឿងរំខានតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ និងរិះរកវិធីដែលអ្នកអាចជួយបាន តាមរយៈការបង្កើនសំឡេង ការលើកឡើងពីការរករឿងរំខាន ការចូលដល់មនុស្សពេញវ័យដែលអាចទុកចិត្តបាន ឬតាមរយៈការកសាងការយល់ដឹងពីបញ្ហានេះ។ សូម្បីតែទង្វើប្រកបដោយចិត្តសប្បុរសរបស់អ្នក ក៏អាចជួយដល់បញ្ហានេះបានផងដែរ។
ប្រសិនបើអ្នកព្រួយបារម្ភពីសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួន ឬអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះអ្នកក្នុងប្រព័ន្ធអនឡាញ សូមនិយាយប្រាប់មនុស្សពេញវ័យដែលអ្នកទុកចិត្តភ្លាម ឬចូលទៅកាន់លេខទូរស័ព្ទអន្តរជាតិសម្រាប់ជួយដល់កុមារ (Child Helpline International) ដើម្បីស្វែងរកជំនួយក្នុងប្រទេសរបស់អ្នក។ ប្រទេសជាច្រើនមានលេខទូរស័ព្ទជំនួយពិសេសដែលអ្នកអាចទាក់ទងដោយមិនគិតថ្លៃ និងនិយាយជាមួយនរណាម្នាក់ដោយអនាមិក។
Facebook/Instagram ៖ យើងមានឧបករណ៍ជាច្រើនដើម្បីធានាសុវត្ថិភាពរបស់យុវជន ៖
- អ្នកអាចកំណត់មិនមើលសារទាំងអស់របស់អ្នករករឿងឈ្លោះ ឬប្រើប្រាស់ឧបករណ៍កំហិត (Restrict) របស់យើងដើម្បីការពារគណនីរបស់អ្នកដោយមិនឱ្យបុគ្គលនោះដឹង។
- អ្នកអាចសម្រួលមតិយោបល់ (moderate comments) ក្នុងការបង្ហោះរបស់អ្នក (post)។
- អ្នកអាចផ្លាស់ប្តូរការកំណត់របស់អ្នក ពោលគឺមានតែបុគ្គលដែលអ្នកតាមដាន (follow) ប៉ុណ្ណោះដែលអាចផ្ញើរសារដោយផ្ទាល់មកកាន់អ្នកបាន។
- ក្នុង Instagram យើងជូនដំណឹងដល់អ្នក (send you a notification) ថា អ្នកនឹងបង្ហោះអ្វីមួយដែលអាចរំលោភលើលក្ខខណ្ឌកំណត់ ដើម្បីឱ្យអ្នកពិចារណាឡើងវិញ។
សម្រាប់គន្លឹះបន្ថែមទៀតស្តីពីរបៀបការពារខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃពីការរករឿងរំខានតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ សូមស្វែងរកធនធានរបស់យើងក្នុង Facebook ឬ Instagram។
Twitter ៖ ប្រសិនបើអ្នកប្រើប្រាស់ Twitter បង្កការរំខាន ឬភាពអវិជ្ជមាន យើងមានឧបករណ៍ដែលអាចជួយអ្នកបាន។ ខាងក្រោមនេះជាតំណភ្ជាប់ការណែនាំស្តីពីរបៀបកំណត់ឧបករណ៍ទាំងនេះ។ មគ្គុទេសន៍របស់យើង “ការបង្រៀន និងការរៀនសូត្រជាមួយ Twitter” (“Teaching and Learning with Twitter”) មានការណែនាំទាំងនេះ និងការណែនាំជាច្រើនផ្សេងទៀត។
- បិទឱ្យស្ងៀមស្ងាត់ (Mute) ៖ ការលុបចោលខ្លឹមសារក្នុង Tweeter របស់គណនីមួយ ចេញពី timeline របស់អ្នកដោយមិនបិទការតាមដាន (unfollow) ឬ block គណនីនោះ។
- Block៖ ការរិតត្បិតគណនីមួយចំនួនមិនឱ្យទាក់ទងអ្នកបាន មើលឃើញខ្លឹមសារក្នុង Tweeter របស់អ្នក និងតាមដានអ្នក។
- រាយការណ៍ (Report) ៖ ការបំពេញរបាយការណ៍ស្តីពីអាកប្បកិរិយារំលោភបំពាន។
អ្នកជំនាញដែលចូលរួមចំណែក ៖ Sonia Livingstone, OBE, សាស្រ្តាចារ្យចិត្តវិទ្យាសង្គម ដេបាតឺមង់ផ្សព្វផ្សាយ និងទំនាក់ទំនងនៃសាលាសេដ្ឋកិច្ចទីក្រុងឡុងដ៍ សាស្រ្តាចារ្យ Amanda Third សាស្រ្តាចារ្យស្រាវជ្រាវមកពីវិទ្យាស្ថានវប្បធម៌ និងសង្គមនៃសាកលវិទ្យាល័យ Western Sydney។
សូមថ្លែងអំណរគុណជាពិសេសចំពោះ ៖ Facebook Instagram និង Twitter។
អ្នកចូលរួមចំណែកក្នុងយូនីសេហ្វ៖ Mercy Agbai, Stephen Blight, Anjan Bose, Alix Cabral, Rocio Aznar Daban, Siobhan Devine, Emma Ferguson, Nicole Foster, Nelson Leoni, Supreet Mahanti, Clarice Da Silva e Paula, Michael Sidwell, Daniel Kardefelt Winther។
ប្រភពដើម
ការរាយការណ៍អំពីការរំលោភបំពាន និងប្រភពសុវត្ថិភាព
[តំណភ្ជាប់ទៅនឹងធនធានសុវត្ថិភាពនៅលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គមដ៏ពេញនិយម]
| Kik | ||
| Snapchat | Tumblr | |
| YouTube |
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
សូមស្វែងយល់បន្ថែមទៀត ៖
[តំណភ្ជាប់ផ្នែកផ្សេងៗទៀតរបស់យូនីសេហ្វ ស្តីពីសុវត្ថិភាពតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ]
សេចក្តីប្រកាសស្តីពីការបញ្ឈប់អំពើហិង្សាលើយុវជន (The #ENDviolence Youth Manifesto)
គន្លឹះស្តីពីការរក្សាសុវត្ថិភាពក្នុងប្រព័ន្ធអនឡាញ (Staying safe online tips)
គន្លឹះសម្រាប់រាយការណ៍ពីករណីអំពើហិង្សានៅសាលារៀន (Tips for reporting violence at school)
ការបញ្ឈប់អំពើហិង្សាជាមួយ BTS (#ENDviolence with BTS)