ຄະນະບໍລິຫານງານ ອົງການສະຫະປະຊາຊາດ ກອງທຶນສຳລັບເດັກ (UNICEF) ອະນຸມັດ ແຜນງານການຮ່ວມມືປະຈຳປະເທດ ສະບັບໃໝ່ ສຳລັບ ສປປ ລາວ.

ໃນລະຫວ່າງ ວັນທີ 02 ກັນຍາ 2026, ທີ່ ນິວຢອກ/ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ - ໃນກອງປະຊຸມສະໄໝສາມັນ ຄັ້ງທີ II ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານ ອົງການສະຫະປະຊາຊາດ ກອງທຶນສຳລັບເດັກ (UNICEF) ທີ່ ນິວຢອກ ໃນອາທິດນີ້, ຄະນະບໍລິຫານງານ ໄດ້ຮັບຮອງເອົາ ເອກະສານແຜນງານລະດັບປະເທດ (CPD) ສະບັບໃໝ່ສໍາລັບ ສປປ ລາວ, ໄລຍະ 2027-2031 ຢ່າງເປັນທາງການ. ເອກະສານດັ່ງກ່າວ ຖືເປັນຂອບການດໍາເນີນງານຫຼັກ ໃນການຮ່ວມມື ລະຫວ່າງ ອົງການ UNICEF ແລະ ລັດຖະບານ ແຫ່ງ ສປປ ລາວ.

“ສປປ ລາວ ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນຢ່າງສູງຕໍ່ສາຍພົວພັນຮ່ວມມືທີ່ຍາວນານ ຮ່ວມກັບ ອົງການສະຫະປະຊາຊາດ ກອງທຶນສຳລັບເດັກ (UNICEF). ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາຫຼາຍກວ່າ 5 ທົດສະວັດ ທີ່ຜ່ານມາ, ການຮ່ວມມືນີ້ ໄດ້ສ້າງຜົນງານຢ່າງເປັນຮູບປະທໍາໃຫ້ແກ່ເດັກນ້ອຍ ແລະ ຄອບຄົວ ໃນຂອບເຂດທົ່ວປະເທດ”, ກ່າວໂດຍ ທ່ານ ທອງຜ່ານ ສະຫວັນເພັດ, ເອກອັກຄະລັດຖະທູດ, ຜູ້ຕາງໜ້າຖາວອນ ແຫ່ງ ສປປ ລາວ ປະຈຳ ອົງການສະຫະປະຊາຊາດ ທີ່ ນິວຢອກ. "ເອກະສານແຜນງານລະດັບປະເທດ ສໍາລັບ ສປປ ລາວ ໄລຍະ 2027-2031 ສະບັບໃໝ່ນີ້ ແມ່ນໝາກຜົນຈາກການປຶກສາຫາລື ແລະ ການມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງຮອບດ້ານ, ເຊິ່ງສອດຄ່ອງກັບທິດທາງບຸລິມະສິດ ຂອງແຜນພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ ແຫ່ງຊາດ ສະບັບທີ X (2026–2030) ແລະ ຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງເດັກນ້ອຍ ໃນທົ່ວປະເທດ."

ແຜນງານນີ້ ໄດ້ຮັບການພັດທະນາຮ່ວມກັບ ລັດຖະບານ ແຫ່ງ ສປປ ລາວ, ໂດຍສຸມໃສ່ 4 ຂົງເຂດບູລິມະສິດ ຕົ້ນຕໍ ຄື: ໄລຍະ 1,000 ວັນທຳອິດຂອງຊີວິດ; ການຮຽນຮູ້ ແລະ ທັກສະ; ການສົ່ງເສີມຂີດຄວາມສາມາດຂອງໄວໜຸ່ມ; ພ້ອມທັງ ການເຂົ້າເຖິງນ້ຳສະອາດ ແລະ ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ປອດໄພ.

“ເອກະສານແຜນງານລະດັບປະເທດ ແມ່ນຄຳໝັ້ນສັນຍາ ທີ່ໃຫ້ໄວ້ກັບເດັກນ້ອຍ” ກ່າວໂດຍ ທ່ານ ບິລາລ ອູແຣັງ ເຊັບ ດູຣານີ, ຜູ້ຕາງໜ້າ ອົງການສະຫະປະຊາຊາດ ກອງທຶນສຳລັບເດັກ ປະຈຳ ສປປ ລາວ. ພ້ອມທັງ ໄດ້ກ່າວຕື່ມວ່າ “ແຜນງານນີ້ ໄດ້ຖືກອອກແບບມາ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນພາລະຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຂອງເດັກນ້ອຍທີ່ດ້ອຍໂອກາດ ກໍຄືເພື່ອສ້າງຮາກຖານທີ່ເຂັ້ມແຂງໃຫ້ເດັກນ້ອຍທຸກໆຄົນໃນ ສປປ ລາວ - ບໍ່ວ່າເຂົາເຈົ້າຈະເກີດຢູ່ເຂດໃດກໍຕາມ. ທຸກຢ່າງຈະບໍ່ສາມາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ ຖ້າປາສະຈາກ ການລົງທຶນຂອງລັດຖະບານ, ແລະ ຄູ່ຮ່ວມພັດທະນາ ທີ່ພ້ອມຈະຄຽງບ່າຄຽງໄຫຼ່ ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດວຽກງານ ເພື່ອເຂົ້າເຖິງກຸ່ມທີ່ບອບບາງທີ່ສຸດ.”

ນອກຈາກນີ້, ແຜນງານດັ່ງກ່າວ ຍັງໄດ້ເລີ່ມຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ໃນຂະນະທີ່ ສປປ ລາວ ໄດ້ສຳເລັດການຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກ ສະຖານະພາບ ປະເທດດ້ອຍພັດທະນາ (LDC)ໃນປີນີ້, ເຊິ່ງ ອົງການ UNICEF ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຈໍາເປັນຕ້ອງມີການລົງທຶນພາຍໃນປະເທດຢ່າງຍືນຍົງ ເຂົ້າໃນຂົງເຂດສາທາລະນະສຸກ, ການສຶກສາ ແລະ ການປົກປ້ອງທາງສັງຄົມ ຄຽງຄູ່ກັບການເຕີບໂຕທາງດ້ານເສດຖະກິດ.