عشق و وظیفه: داستان خانواده‌ای در دل جنگ

تهران، ایران – وقتی خبر حملات اسرائیل به مناطق مسکونی در تهران آمد، بسیاری از خانواده‌ها شهر را ترک کردند. اغلب والدین فقط به فکر نجات خود نبودند، بلکه می‌خواستند فرزندان‌شان را از آسیب‌های جسمی و روحی جنگ دور نگه دارند. اما برای دکتر اسلامیان و همسرش که هر دو پزشک هستند، تصمیم‌گیری آسان نبود. 

با داشتن دو پسر خردسال به نام‌های پرهام ۹ ساله و مهرسام ۴ ساله، آن‌ها باید راهی پیدا می‌کردند تا هم از فرزندان‌شان مراقبت کنند و هم به وظیفه‌شان برای درمان بیماران پایبند بمانند. 

رضا، پدر خانواده می‌گوید: «وقتی انفجارها شروع شد، همسرم با بچه‌ها در خانه بود. خوشبختانه توانست آن‌ها را خواب نگه دارد تا صداها را نشنوند. اما همان موقع می‌دانستیم که باید جای امن‌تری برایشان پیدا کنیم.» 

فردای آن روز، این زوج بچه‌ها را به دماوند فرستادند تا در کنار مادربزرگ، پدربزرگ، خاله و پسرخاله‌هایشان باشند. سمیرا، مادر خانواده، می‌گوید: «هر روز باید به بیمارستان می‌رفتیم. با وجود ترافیک سنگین، گاهی ۴ تا ۶ ساعت در راه بودیم، فقط برای اینکه شب‌ها بتوانیم حتی برای چند ساعت کنار بچه‌هایمان باشیم.» 

تعادلی سخت میان والدگری و وظیفه 

پیش از شروع درگیری‌ها، پرهام و مهرسام در کلاس‌های تابستانی وقت خود را می‌گذراندند و خیال پدر و مادرشان بابت مراقبت از آن‌ها راحت بود. اما با آغاز جنگ، همه کلاس‌ها تعطیل شدند و خانواده‌هایی مثل خانواده اسلامیان، ناگهان بدون راهکار ماندند. 

رضا می‌گوید: «بچه‌های ما به کار کردن ما عادت دارند. اما این بار فرق داشت. شبی که کشیک بودم و نمی‌توانستم به خانه برگردم، پرهام ازم پرسید: چرا بقیه پدر و مادرها کنار بچه‌هاشان می‌مانند، ولی تو باید بروی؟ این سؤال هنوز ذهنم را درگیر کرده است.» 

رضا و سمیرا با اینکه به اجبار بیشتر روز را از بچه‌ها دور بودند، سعی می‌کردند از نظر عاطفی کنار آنها باشند. پدر و مادر تصمیم گرفتند واقعیت‌ها را پنهان نکنند، اما با آرامش برای بچه‌ها توضیح دهند تا احساس امنیت داشته باشند. 

سمیرا می‌گوید: «حقیقت را پنهان نکردیم، ولی مطمئن شدیم که با عشق و حضور خانواده، پرهام و مهرسام احساس تنهایی نکنند. همه تلاش خود را کردیم تا حس نزدیکی و امنیت داشته باشند.» 

قدردانی از کسانی که ماندند 

حالا جنگ ۱۲ روزه تمام شده است. همه‌ی والدین، هر کاری که می‌توانستند انجام دادند تا از فرزندان‌شان محافظت کنند، اما بعضی‌ها مجبور بودند بیشتر از دیگران از خودشان بگذرند. همه‌ی مشاغل قابل تعطیلی نبودند. برخی به کار خود ادامه دادند، تا دیگران بتوانند در امنیت بمانند. 

پزشکان، پرستاران، آتش‌نشانان و کارکنان پمپ‌بنزین شبانه‌روز تلاش کردند تا مردم تهران بتوانند آن روزهای سخت را با امید و آرامش بیشتری پشت سر بگذارند. و البته، آن‌ها تنها نبودند، بسیاری دیگر در مشاغل حیاتی مثل راننده‌های وسایل حمل‌ونقل عمومی، نانواها، نیروهای خدمات شهری و کارکنان تأسیسات، در کنار مردم ایستادند تا زندگی، حتی در دل بحران، ادامه پیدا کند.