เด็กในยุค 1980

ถวิล ศรีแก้ว ผู้อุทิศตนเพื่อช่วยเหลือเด็กขาดโอกาสให้เข้าถึงการศึกษา

สิรินยา วัฒนสุขชัย, เจมี จิลล์
ถวิล ศรีแก้ว กับกลุ่มเด็กนักเรียน
Tawin Srikaew/2023
ถวิล ศรีแก้ว กับกลุ่มเด็กนักเรียน
27 ธันวาคม 2023

ถวิล ศรีแก้ว เกิดเมื่อปี 2518 ในบ้านโนนแคน หมู่บ้านเล็ก ๆ ไกลจากตัวเมืองจังหวัดสุรินทร์ที่ไฟฟ้าและน้ำประปาเข้าไม่ถึง เขาจำได้ว่า ตอนเด็กเขาเฝ้ารอฤดูฝนให้มาถึงไว ๆ จะได้ไม่ต้องเดินเท้าวันละหลายกิโลเมตรเพื่อไปตักน้ำจากบ่อมาใช้ที่บ้านเหมือนช่วงฤดูแล้ง เขาได้รับวัคซีนทุกเข็ม ซึ่งเป็นผลจากการร่วมผลักดันระหว่างกระทรวงสาธารณสุข ยูนิเซฟ และเครือข่ายเป็นเวลาหลายปี 

ถวิลใฝ่ฝันอยากเป็นครูตั้งแต่เด็ก แต่เขาต้องพบกับอุปสรรคมากมายเพราะฐานะทางบ้านไม่สู้ดี แม้ว่าครอบครัวเขาจะมีที่นาเป็นของตัวเอง แต่ก็แค่พอกินกันในบ้าน ทุกปิดเทอมใหญ่ ครอบครัวเขาต้องเดินทางมาทำงานก่อสร้างในกรุงเทพฯ เพื่อหารายได้พิเศษ “ตอนยังเป็นเด็กผมได้ค่าแรงวันละ 90 บาท ในขณะที่ผู้ใหญ่จะได้กันวันละ 200 บาท” แม้ว่าเขาจะเลือกเรียน ปวส. หลังจากจบชั้นมัธยมศึกษา แต่เขาก็ต้องออกกลางคันเพราะความขัดสนทางการเงิน

ถวิลใช้เวลาอีก 20 ปี ถัดมาค้นหาเส้นทางสู่ฝันวัยเยาว์ เขาผ่านประสบการณ์มากมาย นับตั้งแต่เป็นนักร้องในวงโรงเรียนมัธยมซึ่งเป็นตัวแทนไปประกวดในตัวเมือง ได้บวชเรียนเมื่อโตขึ้น และต่อมาได้แต่งงานและเริ่มต้นชีวิตครอบครัวกับภรรยาในบ้านเกิดของเธอที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน แต่ความฝืดเคืองทำให้ถวิลต้องใช้ชีวิตไม่ต่างจากคนต่างจังหวัดจำนวนมากในยุคนั้น  เขาต้องจากครอบครัวไปอยู่ตามจังหวัดต่าง ๆ เพื่อทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นคนงานก่อสร้างไปจนถึงขายไอศกรีมในกรุงเทพฯ  

แล้ววันหนึ่งจุดเปลี่ยนของชีวิตก็มาถึง เพื่อนคนหนึ่งได้ชักชวนให้ถวิลกลับมาเป็นครูดอยในแม่ฮ่องสอน ถวิลบอกว่า “มันคือฝันที่เป็นจริง” ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เขาเริ่มทำงานร่วมกับยูนิเซฟ องค์กรที่คอยให้การสนับสนุนด้านการศึกษาแก่เด็กกลุ่มชาติพันธุ์ผ่านโครงการที่หลากหลาย เช่น ห้องสมุดเคลื่อนที่ ซึ่งนำเอาหนังสือนิทานและสื่อการเรียนรู้ไปให้กับเด็ก ๆ ในโรงเรียนห่างไกลได้อ่าน 

ถวิลรักการสอนหนังสือและเป็นครูผู้สนับสนุนการศึกษาของเด็กกลุ่มชาติพันธุ์ในพื้นที่ที่ยากจะเข้าถึง เขาคอยช่วยเหลือให้มีการสร้างห้องเรียนและหอพักเด็กในโรงเรียนให้อยู่ใกล้หมู่บ้านของเด็ก ๆ มากขึ้น เขาขี่มอเตอร์ไซค์ไปรับเด็กหลายคนจากหมู่บ้านบนดอยมาที่หอพักทุกอาทิตย์ และตอนนี้ถวิลได้เลิกประกอบอาชีพครูและผันตัวมาเป็นอาสาสมัครเต็มเวลา เพื่อคอยช่วยเหลือให้เด็ก ๆ ที่ขาดแคลนให้ได้เรียนหนังสือ 

มองย้อนไปเกือบ 50 ปีก่อน ถวิลภูมิใจกับความก้าวหน้าของประเทศและความสำเร็จของตัวเอง “ผมผ่านอะไรมาเยอะ แต่ผมก็ดีใจที่ผมมีความอดทนและไม่เคยหยุดเรียนรู้ ผมมีความสุขที่ได้ช่วยเหลือเด็กที่ขาดโอกาสให้ได้เรียนหนังสือ ผมอยากบอกเด็ก ๆ ว่า ‘จงอย่าหยุดเรียนและคอยพัฒนาตัวเองเสมอ’” 

เกี่ยวกับซีรีส์ “เด็กในแต่ละยุคสมัย”

เราขอแบ่งปันเรื่องราวของเด็กในแต่ละทศวรรษที่ผ่านมานับตั้งแต่ยูนิเซฟได้ดำเนินงานในประเทศไทย  ด้วยการคัดเลือกเรื่องราวที่สะท้อนความหลากหลายและความเปลี่ยนแปลงของประเทศไทย แม้บุคคลเหล่านี้จะไม่ได้เป็นผู้ได้รับความช่วยเหลือโดยตรงจากยูนิเซฟ แต่ก็ได้เติบโตมากับบริการสาธารณสุข การศึกษา และโอกาส ที่ยูนิเซฟมีส่วนร่วมในการทำให้เกิดขึ้น

อ่านเรื่องราวในหัวข้ออื่น ๆ