Evet Deyin, Sonbahar 2003: Haydi Kızlar Okula! (1)
Eğer gelecek tüm çocuklar için daha iyi bir dünya demekse, o zaman ben geleceği şimdi istiyorum!
Fotoğraf Sema Hosta © UNICEF Türkiye 2003
Yaz aylarında, Milli Eğitim Bakanlığı (MEB), UNICEF ve kız çocuklarının okullulaşmasına destek kampanyasındaki diğer ortaklar, ilk olarak hedef seçilen on ilde ilköğretim çağında olan bütün kız çocukların yeni ders yılında okula gitmelerini sağlamak amacıyla yoğun bir çalışma yürütüyorlardı. Bu on ilde, halen okula gitmeyen 250,000 kadar kız çocuğun yeni ders yılında okula başlamaları isteniyordu. Okul kayıt oranlarının artırılmasının önündeki yerel engeller üzerinde pek çok araştırma ve planlama yapıldı ve kampanyanın mümkün olan en iyi sonuca ulaşması için hep birlikte çalışıldı.
Haydi Kızlar Okula! kampanyasının ilk on ili Ağrı, Batman, Bitlis, Diyarbakır, Hakkari, Muş, Sırnak, Siirt, Şanlıurfa ve Van kırmızıyla işaretlenmiş.
Belirlenen ilk on ilde kız çocukların eğitiminin önündeki başlıca engel okul ve sınıf yetersizliğidir. Pek çok çocuk okul için uzun bir yol gitmek zorundadır. Bu illerde her gün 57,000 çocuk okullarına otobüslerle gitmektedir ve bunların 21,000 kadarı kızdır. Ve tabii ki, kışın kar yolları kapattığında okula devam da azalmaktadır.
Ayrıca, yaşadıkları yerler okuldan çok uzak olan 52,000 çocuk daha vardır. Yatılı okumaları gereken bu çocukların okula gönderilmesi aileleri için oldukça zordur. Mevcut okullardan birçoğunun fiziksel koşullarının yetersizliği, özellikle de akar su ve tuvalet bulunmaması aileleri çocuklarını okula yollamaktan alıkoyan diğer etmenler arasındadır.
Suyu ve sanitasyon altyapısı olan, köylere yürüme mesafesinde daha fazla okul açılması kuşkusuz okula giden çocuk sayısını artıracaktır. 1999 yılına kadar süren on beş yıllık terör faaliyetleri sonucunda birçok köy boşaltılmış, dolayısıyla okullar da eğitim yapamaz duruma gelmiştir. Köylere dönüşle birlikte birçok okul yeniden açılırken, okul kayıt oranlarının artırılması için daha fazla sayıda binaya ve öğretmene gereksinim duyulmaktadır. Ayrıca, köy okullarının hizmete girmesi çok fazla gereksinim duyulan tabandan gelen bir eğitim kültürünü de beraberinde getirecektir. Öğretmenler genellikle göreve atandıkları köylerde yaşamadıklarından, oranın halkı ile bütünleşmekte güçlüklerle karşılaşmaktadırlar. Köylerde öğretmenlerin lojmanda yaşamaları, il ve ilçe düzeyindeki yetkililerin genellikle tercih ettikleri bir yoldur. Çünkü bu sayede köylerde bir eğitim kültürü gelişecek, köydeki çocuklar için orada yaşayan bir model oluşacak, okula kayıt yaptırmama ve devamsızlık gibi durumlar da daha yakından takip edilebilecektir.
Kız çocukların okula gitmemelerinin bir diğer nedeni de ekonomik güçlüklerdir. Yoksulluk, birçok aile için, yaşamı devam ettirecek temel ihtiyaçlara öncelik vermek demektir. Kıt kanaat geçinme çabası birçok aileyi ek gelir için çocuklarının işgücünden yararlanmaya sevk etmektedir. Dolayısıyla, eğitim ek bir masraf, hatta kimi durumlarda bir yük olarak görülebilmektedir.
Önceki sayfa
|
Sonraki sayfa
Yardımcı menü’ye atlayınız yada listeden bir seçeneği seçiniz ▼
EVET DEYİN, SONBAHAR 2003
Bu sayıyı pdf formatında indirebilirsiniz. [PDF 671KB]
