

1. Şiddet ve Okul Sempozyumu’nun çocuk katılımcıları, konuyla ilgili kişisel deneyimlerini paylaştılar ve sonuç bildirgesine önerileriyle katkıda bulundular. Fotoğraf Oğuz Sağdıç © UNICEF Türkiye 2006
Her çocuk ve ergen, korunma hakkına ve okullardan kendileri için çalışabilecekleri ve gelişebilecekleri güvenli ortamlar sağlamasını bekleme hakkına sahiptir. Zorbalık ve fiziksel ceza bu ilkelere ters düşmekte, çocuklarda ciddi kısa vadeli fiziksel ve duygusal acılara neden olmakta ve çocukların eğitimleri üzerinde çok daha uzun süreli etkilere yol açmaktadır. Öğrencilerdeki şiddet davranışlarının üstesinden şiddet kullanmadan nasıl gelinebileceği sorunu, 1. Şiddet ve Okul Sempozyumu’nda tartışılan en önemli noktalardan biriydi.
Prof. Dr. Maryse Paquin: Disiplin kurmanın şiddete başvurmadan, çok daha olumlu ve üretken yolları mevcuttur.
Fotoğraf Oğuz Sağdıç © UNICEF Türkiye 2006
Dünya genelinde okullarda yaşanan şiddete yönelik artan medyanın ilgisi, okulların çocuklar için güvenli yerler olduğu yönündeki kamuoyu algısını olumsuz etkilemeye devam etmektedir. Ciddi yaralanmalarla ya da daha kötü sonuçlarla biten talihsiz ama izole olaylar sansasyonel bir dille sunulmakta, ancak bu olayların çocuklar ve eğitim sistemi için temsil ettiği gündelik sorun ve gerçek yük çoğu zaman irdelenmemektedir.
Sorunun daha yaygın ve daha yayılmacı yönlerini sadece istatistiksel terimlerle ölçmenin zorluğu ve Türkiye’de okullardaki şiddet olayları hakkında kapsamlı bir veri tabanının olmaması, MEB’in 1. Şiddet ve Okul Sempozyumu’na ev sahipliği yapmasının başlıca nedenlerinden biriydi. Bazı Avrupa ülkelerinde, Amerika Birleşik Devletler’de ve Kanada’da bir takım ulusal araştırmalar yapılmış, bu araştırmalarda zorbalık yaptıklarını ya da kendilerine zorbalık yapıldığını söyleyen çocukların sayısı tutarlı bir şekilde yüksek çıkmıştır.
Prof. Dr. Selahattin Öğülmüş: Çocuğun kendini güvende hissetme yönündeki temel psikolojik gereksinimi karşılanmadığı sürece, verimli eğitim mümkün olmayacaktır.
Fotoğraf Oğuz Sağdıç © UNICEF Türkiye 2006
Çocuk ister zarar gören taraf olsun, ister fail olsun, ister sadece tanık olsun, zorbalığın çocuğun fiziksel ve zihinsel sağlığı üzerindeki zararlı etkileri tartışmasızdır. Bu nedenle, Sempozyum’daki katılımcılar genel olarak zorbalık yapan bir çocuğun bu zorlu davranışlarının, zarar vermek ya da örnek teşkil etmek yoluyla diğer çocukları etkilemeden önce dikkatle ele alınması gerektiğinde anlaşmıştır.
Ancak, çocuklardaki şiddet ve saldırganlık davranışlarının altında yatan nedenleri (evdeki zorluklar, karşılanmayan özel eğitim ihtiyaçları, güven eksikliği ya da daha derin psikolojik rahatsızlıklar) tespit etmek çoğu zaman zordur. Örneğin, öğrenci teşhis edilmesi zor bir okuma sorunu nedeniyle gerektiği gibi çalışamıyorsa ya da dersleri izleyemiyorsa, zapt edilemez ve kargaşaya yol açan bir çocuğa dönüşebilir. Öğretmenler, bu gibi durumlarda çocuklarla ortada buluşacak şekilde eğitilmelidir: kendilerine saygı gösterildiğinde ve kaydettikleri ilerlemeye öğretmenleri tarafından gözle görülür bir ilgi gösterildiğinde, öğrencilerin kötü davranma olasılığı daha düşüktür.
Herhangi bir biçimde ortaya çıktığında şiddete uygun tepkiyi verememek, okulu istemeden de olsa sorunu destekleme riski altına sokabilir. Öğretmenlerinin bir şey yapacağına güvenmeyen öğrenciler, kendilerine zorbalık yapıldığını bildirmeme eğilimi göstermektedir. Çocukların okul ortamı içinde kendilerini güvende hissedebilmeleri için, çocukların bakımından sorumlu yetişkinlerin onları dinlemeye ve şiddete karşı her zaman sıfır-tolerans yaklaşımı göstermeye hazır olduklarını göstermeleri gerekir.
Çocukların kendileri tarafından yapılacak müdahaleler de şiddeti önlemede başarılı bir yol olabilir: akranların ya da daha büyük yaştaki çocukların çatışmaları çözmesi zorbalık potansiyeli taşıyan bir olayın başarıyla ‘yatışmasını’ sağlayabilirken, pasif tanıklar çoğu zaman durumu daha da kötüleştirecek bir izlerkitle oluşturur. Okul müfredatı içinde yer alan, zorbalıkla nasıl başa çıkılabileceğine dair rehberlik ve danışma programları Amerika Birleşik Devletleri’nde ve Kanada’da okullardaki şiddet olaylarını azaltmada başarılı olmuştur.
Okulda Şiddet 3. Bölümüne devam edebilirsiniz.
1. Okul ve Şiddet Sempozyumu’nda katılımcılar Bildirgesi’nin tam metnini okuyabilirsiniz.
Evet Deyin bu sayısında BM Genel Sekreteri’nin Çocuklara Yönelik Şiddet Küresel Araştırması hakkında daha fazla bilgi okuyabilirsiniz.
Önceki sayfa
|
Sonraki sayfa
Yardımcı menü’ye atlayınız yada listeden bir seçeneği seçiniz ▼
EVET DEYİN, YAZ 2006
Bu sayıyı pdf formatında indirebilirsiniz. [PDF 775KB]