Evet Deyin, Yaz 2004: Haydi Gazel!
Şimdi daha mutlular -- İyi arkadaş olan Gazel ve Dilan yeniden okula dönmekten mutlular; biri eğitim, diğeri tıp alanında daha parlak bir geleceğe umutla bakıyorlar.
Fotoğraf Sema Hosta © UNICEF Türkiye 2004
Geçiş süreci yaşayan bir ülke olarak Türkiye 600,000 kız çocuğun eğitim sistemi dışında kalmasıyla çok şey yitirmektedir. Eğitim görmüş kızlar geleceğin bilgili anneleri ve yurttaşlarıdır. Bu da daha az çocuk ölümü, sağlıklı fiziksel gelişme ve daha hızlı ekonomik kalkınma demektir. Yalnızca İstanbul’da okula gitmeyen 75,000 kız çocuğu vardır. Gazel de bu çocuklardan biriydi, ama artık öyle değil. İşte 13 yaşındaki Gazel Değirmenci’nin öyküsü:
5 yıl önce Batman’dan İstanbul’a geldiğimde çok endişeliydim. Çünkü burada kimseyi tanımıyordum. Batman’da iyi bir okulum ve arkadaşlarım vardı. İstanbul’da dersler daha zordu, ama okulumu seviyordum.
Ailesiyle İstanbul’a yerleştikten sonra Gazel dördüncü sınıfa kadar geldi. Ancak ergenlikle birlikte, başka pek çok ailenin de yaptığı gibi ailesi onu okuldan aldı. Okulu bırakan Gazel bir tekstil fabrikasında çalışmaya başlamadan önce evde küçük kardeşlerine baktı. Çalıştığı yeri sevmişti ve ayrıca bir aile kararına karşı çıkılabileceğini de aklından bile geçirmiyordu: Çalışıp aileye katkıda bulunması ondan beklenen şeydi. Gazel ve ağabeyleri bunun kendileri için ne denli yük olduğunu, çocuk olarak sahip oldukları hakların ihlal edildiğini bilmeden çalışıp ailelerine destek oluyorlardı.
Gazel’in annesi de hiç okula gitmemişti. Bu nedenle, kendisinin sahip olamadıklarına Gazel’in sahip olmasını çok istiyordu. Böylece Gazel’in okula gitmesi konusunda kocasına bir süre ısrar etti, ama sonuç alamadı; kocası bu konuda inatçıydı.
Gazel şöyle devam ediyor:
Bir gün Bağcılar Yıldıztepe İlkokulu Müdürü çağırdı. Kalbim yerinden çıkacak gibi çarpıyordu. Okul müdürü babamla uzun bir konuşma yaptı. Sonra müdür Seher isimli bir kadın öğretmenle birlikte bizi evimizde ziyaret etti.
Öğretmenler örgün eğitimin önemi konusunda Gazel’in ailesiyle konuştular; geleneksel değerler ve bir ölçüde de erkek çocukların kollanması sonucunda ne kadar kız çocuğun okula gidemediğini anlattılar. Ama Gazel’in babası inadını sürdürüyordu: Ben kendim ilkokul beşe kadar okudum, bana ne faydası oldu?
Ne var ki, öğretmenlerin eğitimini tamamlamasının Gazel’i yoksulluk kapanından kurtarabilecek ve ilerde kendisine fırsatlar sağlayacak tek yol olduğunu ısrarla vurgulamaları üzerine babanın inadı kırıldı.
Gazel şimdi çok mutlu. Haydi Kızlar Okula! kampanyasının aktif destekçisi olarak çalışıyor. Kampanya boyunca eğitimin her çocuğun temel ve vazgeçilmez hakkı olduğunu öğrendi. Gazel şimdi kendisinin bildiği ve okula gitmeyen diğer çocukların adlarını öğretmenlerine vererek kampanyaya yardımcı oluyor. İlerde öğretmen olmak istiyor.
Haydi Kızlar Okula! hakkında Programlar bölümünde daha fazla bilgiyi okuyabilirsiniz.
33 İl Valisince Hazırlanan Haydi Kızlar Okula! Kız Çocuklarının Okullulaşmasına Destek Kampanyası ile ilgili Ankara Sonuç Bildirgesi’nin tam metnine UNICEF Türkiye Basın Merkezi’nde ulaşabilirsiniz.
Önceki sayfa
|
Sonraki sayfa
Yardımcı menü’ye atlayınız yada listeden bir seçeneği seçiniz ▼
EVET DEYİN, YAZ 2004
Bu sayıyı pdf formatında indirebilirsiniz. [PDF 710KB]
