DÇD 2004: Özel Konu 11, Afganistan: Yeniden

O durumda kendimi nasıl hissettiğimi anlatmam mümkün değil. Ülkeyi Taliban yönetimi ele geçirdikten iki yıl sonra terk ettim ve bu rejim sona erdiğinde geri döndüm. Hissettiklerimi anlatamam.

Gözlerinde yaşlarla bunları söyleyen kişi Necibe Faruk.* Kendisi şu anda Nahisa Barbad Okulu başöğretmeni.

Taliban rejiminde kız çocukların eğitim görmeleri yasaktı; ancak pek çok ana–baba ve öğretmen evlerinde kızlara gizlice eğitim vermekteydi. Başöğretmen, sonunda kendisini ülkeden ayrılma kararına vardıran olayı anımsadıkça gözleri yeniden yaşarıyor. Okulu Taliban yönetimi tarafından iletişim merkezine dönüştürülmüştü. Burkasını giyerek, her gün bir zamanlar okulu olan binanın çevresinde dolaşıyordu.

Bir gün, burkalı bir başka kadın kendisine selam verdi. Bu kişiyi sesinden tanıyamayan Bayan Faruk, karşısındakine yüzünü açmasını söyledi. Karşısındaki kadın yüzünü açtığında bu kişinin eski öğrencilerinden biri olduğunu gördü. Birkaç dakika sohbet ettikten sonra ayrıldılar. Ancak kadın birkaç adım uzaklaşmıştı ki, Taliban üyesi ona yaklaşıp dövmeye başladı. Öğretmen eski öğrencisinin yanına koştu, vücuduyla ona siper olurken kadının burkasını onun isteği üzerine açtığını anlatmaya çalışıyordu. Bayan Faruk bu olaydan kısa süre sonra Afganistan’dan ayrıldı ve Pakistan’daki mültecilerin eğitimiyle ilgili bir işte çalışmaya başladı.

Eğitim her toplumun temelidir. Okulların kapısını kapatırsanız, hapishane koğuşlarını doldurmuş olursunuz.

Afganistan’ın, Taliban rejiminin BM onaylı bir askeri operasyon sonucunda devrilmesinden sonraki deneyimi, başarılı, müreffeh ve huzurlu bir geleceğe giden yolun okul kapılarının yeniden açılmasından geçtiğini göstermektedir.

Afganistan’da 2002 yılında başlatılan Okula Dönüş kampanyası, uluslararası topluluk belirli bir krize yanıt verme kararlılığını gösterdiğinde neler başarılabileceğini göstermiştir. Özellikle Taliban döneminde olmak üzere uzun yıllar eğitime aç kalan çocukların eğitime yönelik arzuları iyiden iyiye kabarmıştı. UNICEF’in, olağanüstü koşullarda bu ülkedeki çocuklara eğitim materialleri sağlanmasında oynadığı rol gerçekten bir iftihar vesilesidir ve ayrıca kuruluşun bugüne kadar gerçekleştirdiği en kapsamlı operasyon niteliğindedir.

Geçici Yönetim, 2001 yılı sonunda UNICEF’in de desteğiyle eğitim sistemini yeniden inşa etmek için elinden geleni yapma kararlılığıyla işe başladı. Üzerinde durulan ilk hedef, 1.5 milyon çocuğun 2002 yılı Mart ayına kadar okula başlatılmasıydı. 700 bin çocuk için gerekli eğitim materyalleri bölgeden sağlanırken, ihtiyacın geri kalan kısmının UNICEF’in Danimarka’da bulunan depolarından sağlanması gerekiyordu. Ortada hazır hiçbir şeye yokken Pakistan sınırında materyallerin paketlendiği bir tesis oluşturuldu ve bu tesiste 180 kişi iki vardiya halinde istihdam edildi. Bu işlemle iki aydan kısa bir süre içinde, dakikada iki kutu olmak üzere 50,000 eğitim paketi hazır hale getirildi. Tacikistan ve Özbekistan’da gerçekleştirilen daha küçük çaplı paketleme işlemleri ise 10,000 eğitim paketi, 400 boş-zaman eğlence takımı ve 600 okul çadırı üretilmesiyle sonuçlandı. Ülkede dağıtılan eğitim malzemelerinin toplam ağırlığı 7 bin ton kadardı. Dağıtım işlemlerinde, eğitim görevlilerinin yanısıra, ulusal bağışıklama ağının bir parçası olarak sağlık görevlileri de çalıştı.

* Bu Özel Konu’da yer alan kimi isimler değiştirilmiştir.

Ana Hatlar’a geri dönebilirsiniz.

Önceki sayfa  |  Sonraki sayfa

ARŞİV

UNICEF Türkiye Arama
   

• Detaylı Arama

Bu Özel Konu’da [Word 41KB] veya 6. Bölüm [PDF 351KB] versiyonunu (bu özel konu dahil) indirebilirsiniz.

 * RSS nasıl kullanılır …