ครูศิริกาญจน์กับความทุ่มเทที่จะช่วยเด็กๆ หลังสึนามิ
เรื่อง โดย โรเบิร์ต ฟิว พังงา, ตุลาคม 2548 – จากพื้นที่ที่เคยมีแต่ลูกระเบิดกลายมาเป็นสถานที่ก่อสร้าง โรงเรียนบ้านตาบละมุในจังหวัดพังงา เพิ่งผ่านการปรับปรุงใหม่เมื่อปีก่อน ในที่ที่เคยมีแต่เศษอิฐเศษหิน บัดนี้มีชั้นเรียนใหม่ โรงอาหาร และที่สำหรับแปรงฟันและระบบน้ำกรอง เด็กๆ ได้กลับมาเรียน และชีวิตกลับคืนสู่สภาวะปกติ การฟื้นฟูสู่สภาวะปกติเกิดขึ้นได้ด้วยความช่วยเหลือจากองค์กรต่างๆ เช่นองค์การยูนิเซฟ หากต้องขอยกย่องเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ทุ่มเทในการฟื้นฟูสภาพโรงเรียนบ้านตาบละมุด้วยเช่นกัน นั่นรวมถึงครูอย่างศิริกาญจน์ โรจน์บุญถึง ผู้กลับเข้าไปทำงานในวันรุ่งขึ้นหลังจากการเกิดคลื่นสึนามิ แม้ว่าเธอเองเกือบจะต้องตายไปในกระแสคลื่น “ฉันคิดว่าฉันกำลังจะตาย” เธอย้อนนึก “น้ำมันโถมเข้ามาในบ้าน เข้ามาเต็มห้องสูงจรดเพดาน ฉันตะโกนให้ลูกหนีไป แต่ลูกก็ยังยืนยันว่าถ้าฉันตาย เราก็จะตายไปด้วยกัน แล้วดึงตัวฉันออกมา วันรุ่งขึ้น สามีฉันบอกว่า ‘ไม่ต้องไปห่วงโรงเรียนหรอก น้ำคงพัดไปหมดแล้ว ถ้าไม่เชื่อก็ไปดูด้วยกัน’" “เขาพูดถูก อาคารเรียนทั้งหมดถูกทำลายราบเรียบหมด เช่นเดียวกับฉันที่รู้สึกสูญสิ้นความหวังหมดทุกอย่าง” แต่ศิริกาญจน์ก็เก็บความโศกเศร้าไว้ภายใน มุ่งตามหาเด็กๆ ให้กลับมาเรียน เพื่อให้เด็กได้เรียนต่อในที่กำบังชั่วคราวใต้ร่มไม้ แต่แรกมีเด็กมาเพียงไม่กี่คน แต่หลังจากที่เธอกลับเข้ามาสอน ศิริกาญจน์แสดงให้พ่อแม่ผู้ปกครองที่มีความวิตกกังวลเห็นว่า ไม่จำเป็นต้องกลัวที่จะพาลูกมาเรียน “พ่อแม่ผู้ปกครองมักจะมาถามว่าจะปลอดภัยจริงหรือ” เธอเล่า “ ฉันก็บอกว่า แน่นอน ดูสิ พวกครูๆ ก็อยู่ที่นี่กัน” ตอนนี้เด็กๆ กลับมาเรียนกันแล้ว – ในโรงเรียนก็มีสภาพแวดล้อมดีขึ้นกว่าเดิม “โรงเรียนใหม่ ไม่ดูเป็นโรงเรียนบ้านป่าอย่างเก่าแล้ว” ศิริกาญจน์บอก “ดังนั้น ฉันจึงบอกนักเรียนให้ปรับปรุงตัวเองเหมือนกัน จะขี้เกียจอย่างแต่ก่อนไม่ได้แล้ว ความช่วยเหลือที่เราได้รับทำให้เรามีกำลังใจมากขึ้นจริงๆ มันเป็นโอกาสที่จะได้พัฒนาสู่อนาคต”
|
.jpg)
