เรื่องราวของเด็กๆ

บทความ

วิดีโอ

เรื่องราวจากภาพถ่าย

 

เรามีกันและกัน

© UNICEF-Thailand/2005/Mohan
ไผ่ วัย 10 ปี กับมะลิแม่ของเธอบนมอเตอร์ไซด์คู่ใจ แม่เป็นญาติสนิทคนเดียวเท่านั้นที่ไผ่เหลืออยู่ หลังจากที่พ่อของเธอถูกกลืนหายไปในคลื่นยักษ์สึนามิ

เรื่อง โดย นัททินี รอดรักษา

พังงา, ตุลาคม 2548 – ในตอนเช้าตรู่ของวันทำงานทุกวัน เมื่อผู้คนที่อาศัยอยู่ใกล้กับโรงเรียนวัดรมณียเขต มองออกไปทางช่องหน้าต่าง จะเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งสวมชุดนักเรียนกำลังขี่รถมอเตอร์ไซค์ โดยมีแม่ของเธอซ้อนท้าย

ไผ่ คนขับตัวน้อยอายุ 10 ปี และมะลิ แม่ของเธอเป็นญาติสนิทคนเดียวเท่านั้นที่เหลืออยู่ หลังจากที่พ่อของเธอถูกกลืนหายไปในคลื่นยักษ์สึนามิ

มะลิวัย 44 ปี ยังคงร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงภัยพิบัติที่คร่าชีวิตสามีผู้หาเลี้ยงครอบครัวของเธอไป

“ตอนนั้น ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไป” มะลิบอก “แต่พอฉันได้ยินว่าโรงเรียนของลูกได้รับความช่วยเหลือจากยูนิเซฟให้จ้างคนทำความสะอาดชั่วคราว ฉันก็มาสมัคร ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าจะได้เงินเดือนเท่าไหร่ ฉันอยากช่วยครอบครัวและได้อยู่ใกล้ๆ ลูกตลอดเวลา”

เมื่อสิ้นหวังจากการสูญเสียสามีและพ่อ มะลิและไผ่เป็นที่ยึดเหนี่ยวทางใจของกันและกันอย่างแนบแน่นเพื่อให้ผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปให้ได้

“ไผ่กลายเป็นคนซึมเศร้าและเงียบไปนานหลายเดือนหลังสึนามิ เพราะคิดถึงพ่อ” มะลิบอก “แต่เพราะฉันได้งานทำความสะอาด ฉันก็ช่วยปลอบตอนที่ลูกรู้สึกเศร้าโศกที่โรงเรียนได้”

“ลูกเองก็ช่วยฉันเวลาฉันเศร้า เวลาฉันร้องไห้ ลูกก็จะเช็ดน้ำตาให้และให้กำลังใจให้ฉันสู้” มะลิเล่า

ความผูกพันอันมั่นคงแนบแน่นระหว่างแม่กับลูกสาว บัดนี้เพิ่มความมั่นคงยิ่งขึ้นไปอีก ทั้งสองไม่ค่อยยอมอยู่ห่างจากกัน

“หนูมีความสุขมากที่แม่ได้ทำงานที่โรงเรียน เพราะหนูจะได้อยู่ใกล้ๆ แม่” ไผ่บอก ”หนูคิดถึงแม่ตอนที่แม่ทำงานที่รีสอร์ท หนูอยากอยู่กับแม่ตลอดเวลา”

นอกเหนือจากเงินเดือนของมะลิแล้ว องค์การยูนิเซฟได้จ่ายเงินเดือนให้ครู 19 คน และคนงานทำความสะอาดอีก 11 คนของโรงเรียนที่ได้รับผลกระทบในจังหวัดพังงา องค์การยูนิเซฟยังให้ทุนการศึกษาแก่ไผ่และเด็กอื่นๆ เพื่อซื้อหนังสือเรียน เครื่องแบบ และค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการเรียน เพื่อให้แน่ใจได้ว่าเด็กๆ ยังคงอยู่กับครอบครัวและยังไปโรงเรียนอยู่

“ฉันต้องขอบคุณยูนิเซฟอย่างมากที่ช่วยเหลือฉันกับไผ่” มะลิบอก “เงินที่ได้มาจะเอาไว้ให้ไผ่เรียนหนังสือ ฉันอยากให้แกได้เรียนดีที่สุดเท่าที่จะทำได้"

ไผ่ รู้สึกสดใสขึ้นทันทีเมื่อถูกถามถึงการศึกษาในอนาคตของเธอ “หนูอยากเรียนต่อจนถึงรับปริญญา พอเรียนจบปริญญา หนูก็จะได้งานดีๆ หนูชอบคณิตศาสตร์และหวังว่าสักวันหนูจะได้เป็นนักธุรกิจหญิง แล้วตอนนั้นหนูจะมีงานดีๆและดูแลแม่ของหนูได้”

 

 
ค้นหา

 Email this article

unite for children