ภาพรวมของประเทศ
ประเทศไทยกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญช่วงหนึ่งในประวัติศาสตร์ การพัฒนาอย่างรวดเร็วในหลายสิบปีที่ผ่านมา ทำให้ประเทศไทยเขยิบฐานะจากการเป็นประเทศผู้รับความช่วยเหลือ มาเป็นประเทศผู้ให้ความช่วยเหลือ รายงานดัชนีการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ หรือ UNDP จัดให้ประเทศไทยอยู่ในลำดับที่ 74 ในกลุ่มประเทศที่มีรายได้ปานกลาง อย่างไรก็ตาม ความไม่เท่าเทียมกันยังคงมีอยู่ ความเจริญทางเศรษฐกิจไม่ได้ถูกส่งไปยังเด็กทุกคนในประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มเด็กชนเผ่า เด็กอพยพ เด็กผู้ลี้ภัย และเด็กที่ยากจน เด็กเหล่านี้ยังขาดสิทธิพื้นฐานต่างๆ ที่พึงมีในการอยู่รอด การได้รับความคุ้มครอง และการพัฒนา เศรษฐกิจของไทยเติบโตอย่างรวดเร็วมากในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา ทำให้ระดับความยากจนลดลงประมาณสองในสามนับตั้งแต่ พ.ศ. 2533 แม้จะประสบภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจในปี 2540 ประเทศไทยก็ยังสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว ความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจและความตระหนักในเรื่องสิทธิเด็กที่เพิ่มขึ้น ส่งผลให้รัฐบาลมีการลงทุนอย่างต่อเนื่องเพื่อส่งเสริมความเป็นอยู่ที่ดีและอนาคตของเด็ก ซึ่งได้ช่วยชีวิตเด็กจำนวนนับล้าน ความสำเร็จต่างๆที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่ พ.ศ. 2533 เป็นต้นมา ได้แก่ • อัตราการตายของทารกลดลงร้อยละ 50 องค์การยูนิเซฟภูมิใจที่มีบทบาทในความสำเร็จเหล่านี้ แต่งานของเรายังไม่เสร็จสมบูรณ์ เพราะการพัฒนาสร้างประโยชน์ให้แก่ประชากรหลายล้านคนก็จริง แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ยกตัวอย่างเช่น ยังมีเด็กอีกประมาณ 1 ล้านคน ที่ยังไม่ได้เข้าเรียนในระดับประถมศึกษา หรือเข้าเรียนล่าช้า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเด็กชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกล หรือยากจน เด็กเหล่านี้มักอาศัยอยู่ตามชายแดนที่ติดกับกัมพูชา ลาว มาเลเซีย และพม่า เด็กจำนวนมากในกลุ่มนี้ยังจัดอยู่ในกลุ่มเด็กที่ไม่มีใบจดทะเบียนเกิดจำนวนเกือบ 1 ล้านคนด้วย การไม่มีใบจดทะเบียนเกิดถือเป็นอุปสรรคอย่างยิ่งต่อการเข้าโรงเรียน การได้รับบริการสุขภาพ และบริการอื่นๆ ความท้าทายที่รออยู่ • การจดทะเบียนเกิด
|
.jpg)
