بدرود نماینده پیشین یونیسف در آستانه ترک ایرانسه سال پیش وقتی به ایران می آمدم، عده زیادی فکر می کردند من خیلی شجاعم که منصب نمایندگی یونیسف در ایران را پذیرفته ام. مردم عقاید از پیش تعیین شده ای راجع به زندگی و کار به عنوان یک زن در ایران داشتند. اما من تصمیم گرفتم با ذهنی بازبه مسائل نگاه کنم و به این ترتیب مردم ایران را بسیار متعهد، مهمان نواز و اهل همکاری یافتم. هرگز لحظه ای نبود که احساس کنم جنسیت من مانعی بر سر راه کارم باشد. طی سه سالی که در ایران بودم، دستاوردهای زیادی در این کشور به چشم دیدم. من به عینه دیدم که تا چه حد تعهد دولت نسبت به مسائلی چون سلامتی مادر و نوزاد، آموزش و رشد خردسالان و گسترش ایدز افزایش یافته است. دریافتم که ایران جزء آن دسته از کشورهای منطقه است که از بالاترین ظرفیت برای پایداری توسعه اقتصادی و اجتماعی برخوردار است. همچنین در زمینه افزایش دستیابی به خدمات اولیه بهداشتی پیشرفتهای قابل توجهی صورت گرفته است. میانگین ایمن سازی در مقابل بیماریها نیز در سطح بسیار بالاییست. این رقم برای شش بیماری کشنده در میان کودکان تا حد بسیار مطلوبِ 95 درصد رسیده است. و اما بم. هفته گذشته آخرین سفر خود را به بم داشتم و در کمال ناباوری دیدم که چه پیشرفتهای قابل توجهی از زمان زلزله انجام شده است. ساختمانهای زیادی در حال ساخت است، مدارس باز سازی شده است، ارگ بم در حال مرمت است و بیمارستان جدید راه اندازی شده است. البته این پیشرفت ها فقط فیزیکی نیستند، بلکه عقاید مردم نیز با تحقق رویاها و برنامه های آنان در حال تغییر است. اما در عین حال چالشهایی نیز وجود دارد..... نابرابریهای قابل توجهی بین استانهای ایران دیده می شود. در مناطقی که یونیسف مشغول فعالیت است مثل سیستان و بلوچستان و هرمزگان، مشارکت دختران بسیار ناچیز است، یا اصلا وجود ندارد. بسیاری از دختران دوره ابتدایی را به پایان نمی رسانند و تعداد بسیار اندکی به دبیرستان راه پیدا می کنند. دلیل عمده این امر، کیفیت پایین نظام مدارس و آموزش، بی تجربگی معلمان و دیدگاه منفی مردم نسبت به تحصیل دختران است. آموزش اصل بسیار مهمی در توسعه است. از طریق آموزش است که می توان ابزار مورد نیاز را برای مبارزه با فقر و بیماریها در اختیار نسل های بعد قرار داد. از طریق برابری در آموزش است که می توان آینده ای سالم، امن و مقتدر را برای دختران و پسران تضمین کرد. با نگاهی به آخرین گزارشات اندیس های تکامل بشری، می توان دریافت که ایران رکورد بسیار خوبی از خود به جا گذاشته است. اما اگر98 درصد کودکان از نعمت مدرسه برخوردارند، ما باید نیروی خود را روی 2 درصد باقیمانده متمرکز کنیم. اگرپوشش ایمن سازی در مقابل بیماریها در ایران 90 درصد است، باید به 10 درصد کودکانی که ممکن است از بیماری بمیرند، فکر کنیم. ایران باید در نظر داشته باشد که نیمی از جمعیت آن را زنان تشکیل می دهند. بنابراین باید توجه بیشتری به توانمند سازی زنان و مشارکت آنان از پایه تا مجلس و تحقق ظرفیتهایشان معطوف کرد. برای اینکه زنان ایران فرصت مشارکت در توسعه کشورشان را داشته باشند باید کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان در ایران به تصویب برسد. از این طریق می توان اطمینان حاصل کرد که زنان نه تنها انسانهایی بالغ به شمار می روند بلکه حقوقشان در زمینه توسعه نیز از سوی جامعه بین الملل دنبال می شود. در این جا مایلم از این فرصت استفاده کنم تا مسئله ای دیگر را بیان کنم و آن حذف مجازات مرگ برای کودکان و مجرمان زیر 18 سال است. این مساله باعث ایجاد جوی منفی نسبت به ایران شده است اما مهم تر آنست که کودکان زیادی هم اکنون در فهرست اعدام قرار دارند. البته پیشرفتهایی انجام گرفته است، مانند برخی اقدامات دولت برای لغو چند حکم اعدام و تنظیم پیش نویسی توسط قوه قضاییه برای مجازات مرگ مجرمین زیر 18 سال ، اما هنوز کودکانی هستند که اعدام می شوند. این مساله مغایر پیمان نامه جهانی حقوق کودک است که ایران نیز آن را امضا کرده است. تصویب این پیمان نامه به آن معناست که کشور موظف به رعایت حقوق کودکان و حمایت از آنان علیه هر گونه آسیب است. مجازات مرگ اقدامی بسیار مضر است و اغلب کشورهای جهان آن را منع کرده اند. من به طور جدی از ایران می خواهم در این زمینه پیرو دیگر کشورهای باشد. و در آخر موضوعی که عمیقا به آن فکر می کنم، مساله اچ آی وی/ایدز است. با اینکه شیوع این بیماری در ایران نسبتا پایین است، اما شرایط به سرعت در حال تغییر است. شیوع ایدز دیگر به زندانها و معتادان محدود نیست، بلکه این محدوده اکنون به اجتماعات دیگر نیز کشیده شده و به سرعت در حال گسترش است. آخرین آمار حاکی از آن است که موارد جدید این بیماری میان جوانان بین 15 تا 24 سال و به ویژه زنان دیده می شود. پس ما باید آگاهی ها را در مدارس و میان عموم مردم بالا ببریم و برای این کار باید از کودکان در مدارس شروع کنیم. ایران کشوری پیشرو در زمینه مبارزه جهانی علیه کودکانِِِ ایدز شناخته شده است. این فرصتی طلایی برای ایران است که به جهان نشان دهد که خطر ایدز را جدی می گیرد و به حقوق جوانان درپیشگیری و مقابله با این بیماری اهمیتمی دهد. اکنون زمان عمل است. در افریقا که بودم همکاران زیادی را به دلیل این بیماری از دست دادم، می دانم که قربانیان چه زجری را متحمل می شوند. می دانم که ایران نمی خواهد شرایطی مشابه را تجربه کند.
|
